Begijnhof

Zoals de meeste Vlaamse steden heeft ook Oudenaarde een begijnhof.

De plek is voor heel wat mensen een welkome verademing en een oase van rust, vooral tijdens de zomermaanden. De kleine aangelegde tuintjes, met een rijke variatie aan bloemen en planten, kleuren mooi tegen de witte gevels.

Oorspronkelijk verbleven de Oudenaardse begijnen achter de Sint-Walburgakerk. In 1449 kregen zij een nieuw onderkomen op de huidige plaats.
Begijnen waren geen nonnen. Zij legden geen eeuwige kloostergeloften af. Wel moesten zij ongehuwd zijn, een gelofte van kuisheid afleggen en konden zij de beschikking houden over eigen bezit. Het laatste begijntje stierf in 1960.

Het roodgeschilderde poortgebouw met barokke poort draagt in het fronton de beeltenis van de pestheilige, de Heilige Rochus. Enkele witgekalkte huisjes dateren uit de 17de eeuw maar het grootste deel van de woningen zijn later heropgetrokken. De stemmige neo-gotische kapel is zeker een bezoekje waard.

Rik Gabriëls