Peelvenen

De Peelvenen, of kortweg De Peel hier, waren een groot veengebied in Noord-Brabant en Noord-Limburg. In de ondergrond van deze zandgebieden liggen lagen ondoorlatende leemlagen waarom het water stagneert. Daarnaast is er ook nog de Peelrandbreuk waardoor er een slechte afwatering is. Aan het einde van de laatste ijstijd werd het zand ook opgeblazen en vormden de dekzanden dammen voor de waterafvoer.In het gebied groeide veenmoslagen geleidelijk uit tot hoogveenmoerassen met een veendikte van wel 5 meter en meer. De naam Peel is afgeleid van het Romeinse woord locus paludosus wat moerasgebied betekent. De lokale bevolking gebruikte de naam Peelen voor de afwisseling van heiden en veengebieden. Delen van de Peelvenen kan je nu nog terug vinden in het Nationaal Park de Groote Peel, de Deurnse Peel en Mariapeel bij Helenaveen. Delen van het veengebied werden reeds afgegraven in de 11de eeuw. Eerst werden de randen aangepakt door de lokale bewoners. Dit worden boerenverveningen genoemd. Het werd ook systematisch, op grotere schaal aangepakt door kloostergemeenschappen zoals deze van het klooster Padua, aan de grens Gemert-Bakel en Boekel. (1742). Later volgden ook industriële ontginningen die duurden tot het begin van de 20ste eeuw. Het turf werd vervoerd langs de kanalen zoals de Zuid-Willemsvaart, de Noordervaart, de Helenavaart en het Kanaal van Deurne. Met de komst van steenkool werd gestopt met het ontginnen van het veen.'

Dromos