Literaire stadswandeling door Gent

Maison Claudine

Gent

De B&B van Claudine Bovijn aan de Pussemierstraat 20, is gelegen in een pracht van een pand dat ooit bewoond werd door Hugo Claus.
Voor de literaire en kunstminnende medemens de ideale slaapstede. Aan één van de muren prijkt een echte Rob Scholte... Een herinnering aan Jan Hoets beruchte kunsttentoonstelling ‘Chambres d'amis' uit 1986.

Vizit

Pand

Gent

In 1473 deed Margareta van York uit pure sympathie een gigantische schenking aan de Gentse Dominicanen. Deze waren toen de inwoners van het Pand. De Dominicanen besloten het geld zinvol te investeren en een lijst boeken aan te kopen.

Echter, de collectie die in het Pand wordt bewaard is in de loop der eeuwen flink uitgedund. En daar zaten de Gentse beeldenstormers voor veel tussen. Bij de plundering van het Dominicanenklooster in 1566 schijnen de reformisten hun woede vooral op de bibliotheek te hebben gekoeld: een hele resem boeken werd vrolijk het raam uit gekeild, het water in. Kroniekschrijvers beweren dat het aantal werken dat de rivier werd ingegooid zo gigantisch was dat men de Leie droogvoets kon oversteken.

Vizit

Caron

Gent

Op de hoek van de Volderstraat met de Veldstraat vind je een van de oude Gentse gloriën terug, de tabakszaak Caron. Deze winkel dateert uit het begin van de 20ste eeuw en heeft nog de allure van het boulevardtijdperk. Als roker kom je hier echt aan je trekken. Sigaretten, sigaren, tabak en snuiftabak zijn er in alle maten en klassen te verkrijgen. Ben je niet-roker, dan kun je de heerlijk geurende winkel toch eens binnenstappen om je een nieuwe vulpen aan te schaffen.

Vizit

ex-huis Hugo Claus

Gent

Sinds tientallen jaren gaat het beter met de Gentse binnewateren, maar voordien deden deze dienst als openbare riool. De fabrieken binnen de stad loosden lustig hun afvalwater in de Lieve en de Leie.

Volgens sommigen heeft dit een nefaste invloed gehad op het karakter van de Gentenaars. Hugo Claus bijvoorbeeld vindt de inwoners van deze stad allemaal maar giftige serpenten en schrijft dit toe aan de onwelriekende dampen die uit het water opstegen. En hij kon het weten want hij woonde lange tijd op de Predikherenlei, in het witte herenhuis met balkon op de 1ste verdieping.

Aangezien meneer Claus schrijver is in hart en nieren, liet hij deze gedachte in een aantal van zijn boeken aan bod komen. Zo schreef hij in Het teken van de hamster: "Te Gent zijn de huizen grauw gekarteld. Mijn huid is als die van een vrouw met pokken. Mijn straat is voortdurend aangetast door het onbeweeglijke water der rivier. Mijn huis is als alle huizen hier: de bezoeker wordt er door stank verrast'.

Vizit

Postgebouw

Gent

Het oude postgebouw was één van de grote projecten die naar aanleiding van de wereldtentoonstelling van 1913 werd gebouwd. De architect, Cloquet, die onder andere ook de architect is van het Sint-Pietersstation, was een romantische ziel die werd gefascineerd door het oosten en dweepte met alle neostijlen. In het Sint Pietersstation vindt men duidelijk verwijzingen naar het oosten. In het postgebouw vindt men dan weer een mengeling van neostijlen. Deze neo architectuur was de architectuur van de conservatieve katholieke rijke klasse van Gent.

Op de gevel van de vroegere post zijn boven de tweede vensters staatshoofden te zien die begin deze eeuw deel uitmaakten van de Internationale Postunie. Helemaal rechts bovenaan op de voorgevel staat een kleiner beeld tussen alle staatshoofden. Sommigen denken dat dit beeldje de geliefde voorstelt van de architect maar anderen denken dat dit Florence Nightingale is die als één van de grondleggers van de moderne verpleegkunde wordt beschouwd.

Vizit

gildenhuis van de metselaars

Gent

Dit 16de eeuws gildenhuis van de metselaars in Brabantse laatgotiek zou een 20 tal jaar geleden afgebroken worden tot men ontdekte dat achter de nieuwe gevel nog een oude gevel verborgen zat. Er bleek nog vrij veel over te blijven van een 16de eeuwse constructie en men besloot het gebouw naar de oorspronkelijke plannen te restaureren en te reconstrueren . Eerst werd Walter De Buck aangesproken om bovenaan op het gebouw bronzen beelden te plaatsen. De beelden stellen moreske dansers voor met helemaal bovenaan twee goden, daaronder de duivel en zijn vrouw, en helemaal beneden man en vrouw. Het was de bedoeling dat ze allemaal zouden dansen in de wind. Bij hevige storm zouden ze zelfs volledig rond hun as draaien. De beeldjes zijn jammer genoeg net iets te zwaar gemaakt en draaien niet rond hun as.

Voor de tweede moderne toevoeging werd de heer Bontinck aangesproken. Bontinck liet zich volledig inspireren door het Centre Pompidou en gebruikte voor zijn moderne constructie overal spiegelramen om zo de weerspiegeling van de oude stad weer te geven in zijn modern gebouw. Er kwam zeer veel kritiek op deze constructie omdat Bontinck de integratie uit het oog verloor. Modern en oud staan nu gewoon naast elkaar.

Vizit

Aula

Gent

De Aula is een deel van de Gentse universiteit. Deze werd opgericht in 1817 in de Hollandse tijd. Het was Willem I die ervoor pleitte dat een van de Belgische rijksuniversiteiten zich in deze stad zou bevinden. Bij de stichting van de Gentse universiteit werden bestaande gebouwen gebruikt. Leegstaande kloosters werden omgevormd tot auditoria en het stadhuis werd gebruikt voor alle plechtige aangelegenheden. Maar al gauw vond men toch dat er een universitaire feestzaal moest zijn en zo sprak men de stadsarchitect Louis Roeland aan, die met de werken aanving. In 1826 had Gent haar eigen ceremonieruimte. Hier wordt nog steeds het academiejaar officieel geopend.

De meest spectaculaire opening aller tijden was zeker en vast de opening van 1930. Na een strijd van meer dan 40 jaar werd uiteindelijk de integrale vernederlandsing van de Gentse universiteit doorgevoerd. De rector van de Gentse universiteit was toen August Vermeylen. Omdat onze stad toen nog een zeer Franstalige stad was, kwam er zeer veel reactie op die vernederlandsing. Een groepje Franstalige Gentenaars saboteerde de opening van deze Nederlandstalige universiteit. Op het moment van de officiële opening zorgden ze ervoor dat alle lichten in de stad uitvielen. De bedoeling was zeer symbolisch. Ze wilden aan de mensen die verantwoordelijk waren voor de vernederlandsing duidelijk maken dat de geestelijke duisternis ons leven zou betreden als men de Franse taal bande uit de universiteit.

Vizit

Daskalides

Gent

Hoewel het een echte Belgische delicatesse is, hebben we toch de assistentie van een aantal andere volkeren nodig gehad om tot deze befaamde bonbon te komen. Het woord ‘praline' is afkomstig van de naam van de ambassadeur van Lodewijk XIII, le duc du Plessis-Pralin. De mens was tot over zijn oren verslaafd aan gekaramelliseerde amandelen en gaf aan zijn kok de permanente opdracht die voor hem klaar te maken. De eerste pralines waren dus niet eens van een chocoladen jasje voorzien. Men moest het procédé om chocolade hard te maken immers nog uitvinden. Hoewel het een Nederlander was die hier rond 1800 mee voor de dag kwam, werd de praline zoals we ze nu kennen, wel degelijk in ons land uitgevonden door een zekere mijnheer Neuhaus, weliswaar een geëmigreerde Zwitser, maar laten we daar nu niet over vallen. Tenslotte zijn we onze koninklijke familie ook in Duitsland gaan recruteren... Het was dezelfde Neuhaus die de Ballotins, de typische pralinendoosjes, uitvond. Voordien werden pralines in puntzakken verkocht.
Wanneer mag iemand zich een echte ‘pralinier' noemen? Met andere woorden: wanneer weet je met zekerheid dat je geen kat in een zak hebt gekocht? Wel, het is heel simpel: iemand is pas een echte pralinier als hij ten minste 24 verschillende soorten pralines in de aanbieding heeft. Dit houdt in dat er acht verschillende vullingen moeten zijn en die moeten in witte chocolade, melkchocolade en pure chocolade verpakt zijn. Pas dan is iemand de naam pralinier waardig, anders is het een charlatan;

Vizit

Sint-Baafskathedraal

Gent

Met haar 82 meter hoge toren valt er niet naast de Sint-Baafskathedraal te kijken. Deze kerk is zo maar eventjes de alleroudste van de 59 kerken die de stad Gent rijk is.

In 942 wordt al melding gemaakt van de Sint-Janskerk, tot 1540 de officiële benaming voor de kathedraal. Deze kleine parochiekerk werd in de loop der eeuwen flink uitgebouwd, tot ze er eindelijk, tegen het einde van de 16de eeuw, zo bij kwam te staan.

Van de eigenlijke Sint-Janskerk vind je enkel nog een aantal 12de-eeuwse resten in de crypte van de kathedraal terug,.

Vizit

Sint-Baafsplein

Gent

In het midden van het Sint-Baafsplein staat het standbeeld dat werd opgericht ter ere van Jan Frans Willems. Hij is de vader van de Vlaamse beweging.

Hij wordt gezien als de voornaamste bewerker van de verzoening tussen de Vlaamse letterkundigen en de Belgische regering.

Beide zijkanten van het beeld refereren naar het literaire werk van deze grote meneer. Aan de ene kant de moeder die het kind leert zingen dat verwijst naar zijn Oude Vlaamsche liederen. Aan de andere kant staat de Reinaertfiguur uit het alom bekende 13de-eeuwse epos waarvan hij een goede ‘moderne' versie maakte. Bovenaan prijkt de ontwakende Vlaamsche maagd die door de krijger wordt beschermd.
Deze stonden oorspronkelijk met de rug naar de schouwburg. Nu kijkt de Vlaamse maagd de acteur aan die midden op de scène van het Publiekstheater staat. Dit kwam na de opsmuk van het plein en de schouwburg.

Vizit

Emile Braunplein

Gent

De Bron der geknielde Jongelingen is een van de mooiste fonteintjes van de stad. Ze werden gemaakt door Georges Minne, één van de kunstenaars van de eerste Latemse school.

Met dit beeld heeft Minne de jeugd willen symboliseren. De officiële naam van dit beeld luidt dan ook ‘De bron der geknielde jongelingen', maar geen kat in Gent gebruikt die naam wegens veel te lang en veel te ingewikkeld.

Hier heeft men het liever over ‘de pietjesbak'. Een naam die enerzijds verwijst naar de kleine pietjes, maar ook naar de vorm van de bak, die
doet denken aan de ‘pietjesbak', het alom bekende dobbelsteenspel.

Omdat men in Gent niet wilde onderdoen voor steden zoals Brussel, waar je over beelden moet gaan wrijven om verliefd te worden of om zwanger te raken (zoals het beeld 't Serclaes op de Grote Markt), mag je ook hier wrijven. Streel de voetjes van de jongelingen als je eeuwig jong wil blijven...

Vizit

Achtersikkel

Gent

De Achtersikkel is de achterzijde van het Van der Zickelensteen. Je treft er verschillende gebouwen uit verschillende periodes aan. Het oudste gedeelte is het rode bakstenen torentje uit het begin van de 14de eeuw. De rondborstiger kalkzandstenen toren in de oksel van het gebouw is een dikke eeuw jonger. Deze twee torens waren niet functioneel. Het waren geen uitkijktorens maar veeleer prestigesymbolen.
De gebouwen rechts dateren uit de 16de eeuw, terwijl de gebouwen aan de linkerkant een reconstructie zijn van ongeveer 100 jaar geleden.
In de volksmond wordt dit plaatsje vaak aangeduid als ‘het vrijershoekske'.

Vizit

Politiekantoor

Gent

Op de ander hoek aan de Hoogpoort schuin over het stadhuis bevindt zich het hoofdkantoor van de Gentse politie. Dat is vooral gekend van de TV1-serie Flikken. Deze serie begint steevast met een shot van het hoofdkantoor.

Vizit

Koninklijke Vlaamse Academie

Gent

In de Koningstraat bevindt zich een imposant gebouw met boven de deur het opschrift "Koninklijke Vlaamse Academie", één van die prachtige Gentse hotels uit de 18de eeuw.

Dit pand werd door David ‘t Kint gebouwd als woonhuis voor aristocratische families.

Tot vandaag spreken veel Gentenaars over het huis van Oombergen waarmee ze verwijzen naar de patriciërswoning die ooit op deze plaats stond. Sedert het einde van de 19de eeuw huist hier de Koninklijke Academie voor Nederlandse taal- en letterkunde die opgericht werd in 1886. Vanaf de eerste jaren na de onafhankelijkheid leek een Vlaamse academie samen met Nederlandstalig onderwijs, onmisbaar voor een Vlaams cultureel leven in een verfranste stad als Gent. Zes jaar na haar oprichting nam de Academie haar definitieve intrek in dit huis ‘met Franse franje naar Gentse maat' aan de Koningstraat. Het huis is zo uitzonderlijk omdat er heel veel van het interieur in Lodewijk XV-stijl bewaard is gebleven.

Het gebouw wordt enkel opengesteld voor het publiek voor speciale gelegenheden.

Vizit

standbeeld van Karelke Waeri

Gent

Nabij de ingang van de Sint-Jacobskerk staat het standbeeld van Karelke Waeri.

Het standbeeld, in de volksmond bekend als de ‘Gentse totempaal', toont helemaal bovenaan de volkszanger Karelke Waeri en rondom rond verschillende taferelen uit zijn liederen. Het beeld zelf is een werk van Walter De Buck, die voor vele Gentenaars de man van ons Gentse volkslied ‘Het Vliegerke' is.

Dit standbeeld werd opgericht ter ere van de eerste Gentse Feesten van Walter De Buck.

Karel Waeri was een populaire 19de-eeuwse volkszanger die de ‘tedere revolutionair' werd genoemd. Hij was niet veel groter dan anderhalve meter, hij kon amper viool spelen en had een slechte stem, maar Karelke was een echt fenomeen. Piekfijn uitgedost maakte hij van ieder optreden een ritueel. Hij zong geëngageerde liederen, maar ook kluchtige liedjes en, wanneer er geen vrouwen in de zaal zaten, schunnige liedjes.

Vizit

Bibliotheekstraat

Gent

De Baudelostraat verwijst naar de vroegere Baudeloabdij , die zich op deze plaats bevond.

Deze abdij was in de 17de eeuw een van de grootste abdijen in Gent, maar van die oude glorie is vandaag nog zeer weinig te bespeuren. Eind 18de eeuw werden de monniken uit de abdij verdreven door de Franse Republikeinen. Die hervormden de kerk tot een ‘Tempel van de Rede'.

In 1797 werd het klooster hervormd tot de Centrale school, die de grondslag zou vormen van het Atheneum. De abdijtuin werd in die periode omgevormd tot een kruidentuin, het Baudelopark, dat ernstig werd verminkt door de aanleg van de Bibliotheekstraat. Enkel een aantal unieke eeuwenoude bomen zijn er blijven staan. In 1903 verhuisde deze kruidtuin naar de Ledeganckstraat.

Vizit

Baudelokapel & stadsbibliotheek

Gent

Enkel de 17de eeuwse kapel van de Baudeloabdij werd gespaard van sloopwerken.

Er zou dringend werk moeten worden gemaakt van de restauratie al was het maar om Mozart te plezieren. Mozart was nog een klein jongetje toen hij met zijn vader op doorreis was in Gent. Hij speelde op het orgel van deze kapel. Hoewel er nu geen orgel meer is zouden we op zijn minst de kapel van de ondergang kunnen redden.

Van 1817 tot 1925 vond de universiteitsbibliotheek er een onderkomen en daarna gebruikte men het gebouw als stadsbibliotheek. Die verhuisde eind jaren '70 en sindsdien werd er geen nieuwe functie toegekend aan de kapel. Ze staat al jaren leeg, terwijl men er toch al een hele tijd aan denkt om de kapel om te vormen tot een cultureel centrum.

Vizit

MIAT

Gent

Aan de Minnemeers nummer 9, recht tegenover de Kongobrug, tref je een oude textielfabriek aan die in een vroeger leven toebehoorde aan de katoenspinnende familie Desmet-Guequier.

Deze ‘filature à l'étage' heeft men in een zakelijke baksteenstijl opgetrokken in het begin van de 20de eeuw. Tussen 1919 en 1975 was ze in handen van de N.V. Union Cotonnière en daarna kwam ze voor enkele jaren leeg te staan.

In 1989 werd hier het Stedelijk Museum voor Industriële Archeologie en Textiel (MIAT) geïnstalleerd.

Dit museum herbergt een unieke collectie aan antieke machines, waaronder een originele spinning jenny. Elke dinsdag en donderdag steekt Maurice de nog werkende machines in gang.

Vizit

Wolfstraat

Gent

Bouwmeester Semey die verantwoordelijk was voor de aanleg van de Baudelostraat, woonde vlakbij in de Wofstraat, meer bepaald in het huis op het einde rechts en hij bouwde er voor zichzelf het mooiste huis aan de mooiste kant van de straat. Van op het dakterras had hij een fantastisch zicht op de 3 torens van Gent en daar kunnen de studenten die nu dit huis bewonen, nog altijd van genieten.

Vizit

Penitentenstraat

Gent

Op de hoek van de Wolfstraat met de Penitentenstraat lees je de meest verrassende spreuk van de hele buurt:

‘Er bestaat maar één geluk: de plicht,
één troost: de arbeid,
één genot: het schone'

Maar eveneens zijn hier tal van andere spreuken te bewonderen.

Vizit

Artevelde-standbeeld

Gent

Na zijn moord in 1345 verdween Jacob van Artevelde voor een kleine 500 jaar uit het collectieve geheugen. Pas aan het begin van de 19de eeuw werd hij terug van onder het stof gehaald en in zijn eer hersteld.

In 1863 kreeg hij een standbeeld op de Vrijdagsmarkt. Het is het oudste standbeeld van de hele stad. Het werd door de Gentse kunstenaar Petrus de Vigne-Quoy ontworpen en is maar liefst 11 meter hoog, de sokkel inbegrepen.

Bij de plechtige onthulling waren Leopold I en zijn zoon aanwezig. Op de sokkel van het standbeeld zijn de wapens van de stad en de wapenschilden van de 52 Gentse ambachtsgilden te zien. Het 53ste wapenschild, dat van de gilde van de brouwers, houdt Jacob in zijn hand. Op de hoeken van het standbeeld kun je vier gezeten vrouwen ontwaren. Alvorens je Van Artevelde spontaan van polygamie gaat beschuldigen: dit zijn de vier maagden die respectievelijk Vlaanderen, Gent, Brugge en Ieper voorstellen.

Vizit

Keizershof

Gent

Achter de fraaist versierde barokgevel van de hele Vrijdagmarkt is de gerenommeerde brasserie Keizershof te vinden.

Het gebouw heeft helemaal geen keizerlijke achtergrond. Het is genoemd naar het borstbeeld dat na de restauratie in 1880 boven op de gevel werd geplaatst. Men veronderstelde dat het keizer Karel was die hier de fiere borst vooruit stak, maar niets is minder waar. De man waar je naar staart, is Marcus van Vaernewijk, een welgesteld edelman die zichzelf in de 16de eeuw de geschiedenis inschreef. Hij was schepen van de stad en factor van een van de Gentse rederijkerskamers. Hij geraakte echter voornamelijk bekend als kroniekschrijver.

Deze gerenomeerde brasserie laat u in het strakke, stijlvolle interieur van dit 17de eeuwse pand genieten van een lekkere dagsuggestie, steak of spaghetti bolognaise.

Vizit

De Hel

Gent

De heer Van Hoorebeke was vroeger eigenaar van Kraanlei 5 waar nu het restaurant "De Hel" is. Hij was goudsmid en zou zelf hebben gezorgd voor de ontwerpen van zijn gevelversieringen.

We zien er de vijf zintuigen telkens afgebeeld door een vrouw. Het gevleugelde hert staat voor de verjonging van het leven. Ook de middeleeuwse apothekers gebruikten een hertenkop als uithangbord. Het gewei, dat hormonen bevat werd gemalen voor zijn opwekkende kracht. De fluitspeler is symbool voor het plezier. Bovenaan staan de drie goddelijke deugden: geloof, hoop en liefde, en daarboven een Mariabeeld met kind.

Het huisje herbergt één van de bekendere restaurants in de stad. Een leuk detail is dat je in "De Hel" ook in een hemelbed kunt eten. Neem niet de hele familie mee want er is maar plaats voor 4!

Vizit

Temmerman

Gent

Acht generaties geleden begon Temmerman met een peperkoekfabriekje. Al gauw was de peperkoek niet meer de enige lekkernij die men bij de familie Temmerman kon krijgen. Er werd gezocht naar oude recepten. Gentse snoepen die nergens anders te vinden zijn, worden hier verkocht.

Zo heb je er de ‘cuberdons' of ‘neuzekens', ‘wippers', ‘mokken' of ‘katrienspekken'.

Mevrouw Temmerman was ook altijd op zoek naar vernieuwing. Zo kon ze een hele tafel versieren met allerlei eetbare bloemen. Prachtig van vorm en van kleur.

Vizit

Vleeshuis

Gent

Het Groot Vleeshuis was oorspronkelijk een overdekte markt en een vergaderzaal voor de leden van het vleeshouwersambacht. Hier werd de verkoop van vlees gecentraliseerd om de handel beter te kunnen controleren. De thuisverkoop van vlees was tijdens de Middeleeuwen verboden.

Vlees van een zekere kwaliteit werd binnen in het vleeshuis verkocht, het vlees van mindere kwaliteit werd in de kleine penshuisjes op de Pensmarkt verkocht. In een van die penshuisjes waar vroeger ingewanden, pluimvee en pensen werden verkocht, kan men nu zeer toepasselijk terecht voor frieten, mayonaise en frikadellen!

Vizit

Oude Vismarkt

Gent

Een spectaculair gebouw in de hoek van het Veerleplein is de vroegere vismijn. De monumentale ingangspoort in barokstijl is een eerbetoon aan de zee. Je ziet Neptunus, de god van de zee. Wanneer je naar de details kijkt, ontdek je schelpen, roeren, golven en dan uiteraard de twee beelden aan beide kanten van de poort. Links zie je een man en rechts een vrouw. Deze twee zijn een symbolische voorstelling van het ontstaan van Gent. Gent ontstond immers aan de samenvloeiing van de Leie en de Schelde. De Schelde wordt voorgesteld als een man, omdat het een stoere, brede stroom is. De Leie wordt dan weer voorgesteld als een vrouw. Deze rivier meandert sterk in de vallei tussen Deinze en Gent, en is daardoor kronkelig en grillig en dat wordt blijkbaar met een vrouw geassocieerd. Of is het misschien omdat de Leie veel romantischer is en altijd een inspiratie is geweest voor vele dichters. Zowel in beeldhouwwerken als in de literatuur worden deze twee rivieren voorgesteld als twee geliefden die elkaar hier ontmoeten in Gent.

Een heel romantisch voorbeeld uit de literatuur is een gedicht van Johan Daisne, die trouwens een geboren Gentenaar was.

Antwerpen heeft zijn Scheld ;
Gent ook haar Lei ;
De zoete naast het wingeweld ;
Te Gent komen ze samen vrijen ;
‘t is hier dat winnen minnen vindt ;
Gent is en blijft hun enig kind

Vizit

Allegro Moderato

Gent

Het Gildenhuis van de Vrije Schippers geeft aan dat er ook Onvrije Schippers moeten zijn geweest.
Het grootste verschil tussen deze twee was dat de Vrije Schippers voor hun eigen zaak werkten en vrijelijk de Schelde, de Leie en de Lieve mochten bevaren, terwijl de onvrijen in loondienst waren en vooral op de Lieve moesten varen.

De Vrije Schippers waren dus de gelukzakken en de onvrijen de sukkelaars. In de 16de eeuw hadden die eersten genoeg geld bij elkaar gespaard om een mooi gildenhuis te laten bouwen. Ze deden dat met veel bravoure aan de oever van de Leie. Het is een prachtig staaltje van Brabantse gotiek geworden. Boven de deur kun je de afbeelding van een karveel zien, het populairste schip in die tijd.

De Onvrije Schippers werkten intussen hard voort en jawel, tegen het midden van de 18de eeuw vonden ze genoeg geld in hun spaarvarken om een herberg aan te kopen op de Korenlei, de overzijde van de Graslei waar het huis van de Vrije Schippers staat. Ze maakten er hun gildenhuis van. Het is het huis met de roze gevel en een gouden boot in de nok. Tegenwoordig vind je in de kelder van dit pand het swingende café De Onvrije Schipper en hogerop bevindt zich Allegro Moderato. Dit is een van de meest romantische restaurants van Gent. Hier kan je het resultaat van de meesterkok Norbert De Winter proeven.

Vizit

Korenstapelhuis of 'de Spijker' GENT

Gent

Het Spijker is het oudste gebouw op de Graslei. Het staat er al een goede 800 jaar en is een schoolvoorbeeld van de Romaanse bouwstijl. Het was de graanopslagplaats van de stad.

De benaming van dit pand verwijst daar trouwens naar. Het Spijker, of het Spicarium, is afgeleid van het Latijnse woord spica, wat koren betekent.

Nu kun je wel denken dat de gevel in de loop der eeuwen een beetje naar voren is gaan overhellen en dat hij er dus om ouderdomsredenen zo schots en scheef bijstaat. Men zou het gebouw echter opzettelijk lichtjes overhellend hebben gebouwd om een goede reden. Omdat het graan dat hier opgeslagen diende te worden, niet allemaal op de benedenverdieping paste, werd er ook op de hogere etages ferm ‘gespijkerd'. Om het graan echter ter plaatse te krijgen, werd het in zakken langs de gevel naar boven gehesen. Om te voorkomen dat de graanzakken tegen de stenen gevel zouden stukslaan, werd de hele façade schoon scheef gebouwd. Zowaar geen gemakkelijke opdracht.

Vizit

Gildenhuis der Metselaars

Gent

Naast het eerste Korenmetershuis staat het Gildenhuis der Metselaars. Dit is het enige Gentse gildenhuis waar er twee van zijn. Het gotische pand, is bijlange niet zo oud als het eruit ziet. Het werd hier in 1912 neergeplant, ter ere van de wereldtentoonstelling die het jaar daarop in Gent werd georganiseerd. Voor deze gelegenheid wilde men de stad in haar schoonheid herstellen en zoveel mogelijk zaken renoveren of, als ze niet meer te vinden waren, reconstrueren.

Men had de originele plannen van het Metselaarshuis uit 1526 in de archieven teruggevonden, maar waar was het gebouw in hemelsnaam naartoe? Bijgevolg werd het hele geval opnieuw gebouwd. Aangezien er aan de Graslei nog een plaatsje vrij was, werd het gebouw hier zorgvuldig neergepoot. Gedurende een dikke halve eeuw was men ervan overtuigd dat het er op zijn plaats stond, tot er in de jaren 1970 snode plannen werden gesmeed om een modern, pompidouaans aandoend complex te bouwen op de hoek van de Sint-Niklaasstraat met de Cataloniënstraat. Om dit plan te kunnen verwezenlijken, ontdekte men plots dat er achter de bestaande façade nog een deel van een gevel schuilging. Het was de originele gevel van het Metselaarshuis. Een oud mysterie werd opgelost en men besliste het originele metselaarshuis naast het nieuwe te restaureren en reconstrueren.

Vizit