Westouter Broekelzen, Hellegatbos, Kotje Piepersbos

Deze vakantiehoeve ligt in Westouter, in het idyllische Heuvelland. Gastvrouw Ria ontvangt je met open armen en legt je graag in de watten. Je maakt er kennis met een actief landbouwbedrijf en toch geniet je van een welverdiende vakantie.

Het natuurreservaat bestaat uit een lappendeken van
bos en grasland. De Broekelzenbeek ontstaat op
het hoogste punt in een bronbos dat in het voorjaar
gekleurd wordt door Wilde hyacint, Bosanemoon en
Dotterbloem. Verder stroomafwaarts evolueert het
bronbos naar een beekbegeleidend bos dat aansluit
op gevarieerde weilanden. Een deel van dat grasland
wordt extensief begraasd door koeien van het 'rode
ras van West-Vlaanderen'.

Het Kotje Piepersbos grenst aan het Hellegatbos en werd al in 1953 aangekocht door het toenmalige gemeentebestuur van Westouter. Het bos dankt zijn naam aan de dorpsfiguur Cyriel Vanuxem, beter bekend als Kotje Piepers. Voor je het bos in mocht, moest je hem immers eerst een 'pieper' of kus geven. Zoals vele andere inwoners uit de regio hadden Kotje Piepers en zijn vrouw Maria Lenoir het niet echt breed. Om een beetje geld in het laatje te brengen, smokkelde Maria boter over de Schreve. Ze maakte zakken in haar wijde rok waarin ze pakjes boter stak. In de zomer liep er echter soms één en ander mis als de boter begon te smelten: vandaar haar bijnaam Marietje Beuterbille.

Het Hellegatbos duidt het bosgebied aan dat de top en de noordelijke en westelijke flanken van de Rodeberg bedekt. De naam verwijst naar een diep ‘ravijn’ onderaan de heuvelflank (het ‘gat in de helle’; ‘helle’ betekent ‘heuvel’).
Bovenaan de ''berg' treft men droge zandgronden aan. Hier overheersen lork en den.
Op de flanken vertoont de vegetatie meer variatie. Vooral in het voorjaar zorgen bosanemonen en wilde hyacinten voor een tapijt van witte en blauwe tinten.
Nog lager, aan de voet van de berg, dagzoomt een dikke kleilaag waaruit diverse bronnen ontspringen.
Karakteristieke planten vormen hier dotterbloem, reuzenpaardenstaart en daslook.

Het dorp Westoutre (nu Westouter) bleef in geallieerde handen van de eerste maanden van de Eerste Wereldoorlog tot de Wapenstilstand, maar in de zomer van 1918, na de gevechten aan de Leie, lag het op 2.4 kilometers van de frontlijn. Het kerkhof en de uitbreiding werden met tussenpozen gebruikt door ambulanciers en gevechtseenheden van november 1914 tot september 1918. De begraafplaats telt 98 Commonwealth graven van de Eerste Wereldoorlog en drie Duitse graven.