Schouwen-Duiveland Route

Strandrestaurant De Kous

Ouddorp

Deze route vangt aan op het terras van Strandrestaurant De Kous op de Brouwersdam.
Geniet van het uitzicht en de activiteiten op het brede strand. Kitesurfers komen het liefst naar dit strand om hier hun spectaculaire sprongen maken.

Neem een lekker kopje koffie en dan ... op weg!

Het restaurant is ook het eindpunt van de route.
Je kunt hier als afsluiting wat drinken, maar ook de dag op het terras bij ondergaande zon beeindigen met een heerlijk diner.

Auteur: MX-5 Roadster Club NL

Meer informatie

Slot Moermond

Renesse

Op een fraai landgoed, vlakbij Renesse op zo'n 45 hectare grond ontdekt u " Landgoed Moermond". Het werd rond 1229 gesticht door Constantijn van Zierikzee.

De bekendste bewoners zijn ongetwijfeld Jan van Renesse (een persoonlijke vriend van Floris de V.) en Witte van Haamstede. Door veldslagen werd het slot tot tweemaal toe verwoest, maar telkens weer herbouwd.

Na de watersnoodramp van 1953 bracht een grondige restauratie in 1955 het slot weer in de originele staat terug. Sinds de bouw van de Stormvloedkering in de Oosterschelde, is het Slot o.a. in gebruik als congrescentrum waar het bedrijfsleven en de overheid graag gebruik van maken.

Slot Haamstede

Burgh Haamstede

Het Slot Haamstede is een oud kasteel dat ligt in het dorp Haamstede op Schouwen-Duiveland. De beroemdste bewoner van dit slot was Witte van Haamstede, een bastaardzoon van graaf Floris V. De donjon van het slot stamt uit de dertiende eeuw. In 1525 werd het slot door brand verwoest, maar de donjon bleef behouden. Het kasteel is later herbouwd.

In 1973 is het kasteel gerestaureerd, en in 1981 kwam het in handen van de Vereniging Natuurmonumenten. De familie Van der Lek de Clercq, die het kasteel aan Natuurmonumenten verkocht, had in 2004 nog het recht over het gebruik van het kasteel en het bos.

Naast het kasteel ligt het enige loofbos van Schouwen-Duiveland, dat ook tot het kasteel behoort.

Burgh

Burgh Haamstede

Het dorp Burgh ligt juist achter de westelijke duinenrij van het eiland Schouwen. Het is sinds jaar en dag met het noordelijk ervan gelegen Haamstede tot één bebouwde kom verbonden; daarom beschouwt de gemeente de dorpen ook als één kern: Burgh-Haamstede. De inwoners van de beide dorpen voelen dit echter anders aan.

Burgh is ontstaan om een ringwalburg die aan het einde van de negende eeuw werd opgeworpen tegen de Noormannen.

PLompetoren

Burgh Haamstede

De Plompe Toren is het laatste restant van het Schouwense dorp Koudekerke, dat eind 16de eeuw in de golven verdween.

De gerestaureerde toren is nu een informatiecentrum over de geschiedenis, legenden en natuur van de streek. De toren biedt een weids uitzicht over het omringende natuurgebied, waar veel steltlopers en andere watervogels te zien zijn. 

Schelphoek

Serooskerke Schouwen

De Schelphoek op Schouwen-Duiveland is een natuurgebied in de buurt van Serooskerke.Het bestaat uit een krekengebied, dat ontstaan is uit een dijkdoorbraak tijdens de watersnood van 1953. De dijkdoorbraak is nooit hersteld, en om de ontstane waterpartij is een ringdijk aangelegd, waarlangs veel olijfwilgen groeien.

Zierikzee

Zierikzee

In 976 komt Zierikzee onder de naam Creka (kreek) voor in een oorkonde waarin de Sint-Baafsabdij door keizer Otto II wordt bevestigd in haar bezittingen. De naam Zierikzee komt voor het eerst voor, als Siricasha, in een oorkonde uit 1156.

In 1248 werden de stadsrechten van Zierikzee door graaf Willem II van Holland bevestigd en uitgebreid. De eerste stadsrechten waren verleend tussen 1217 en 1220 maar de precieze datum is niet bekend.

Aan het einde van de middeleeuwen was Zierikzee een belangrijke plaats in Zeeland en omgeving.In 1303 en 1304 werd de stad meerdere malen belegerd door Vlaamse troepen onder leiding van Gwijde van Namen. De Vlamingen slaagden er niet in Zierikzee in te nemen en werden uiteindelijk verslagen in de slag bij Zierikzee op 11 augustus 1304.

In 1466 vond in Zierikzee een grote stadsbrand plaats.

In de Tachtigjarige Oorlog werd Zierikzee op 8 augustus 1572 door geuzen ingenomen. In september 1575 landden Spaanse troepen op Schouwen en Duiveland, en sloegen het beleg voor Zierikzee. De stad gaf zich over op 29 juni 1576, maar vier maanden later ontstond er muiterij onder de Spaanse soldaten wegens achterstallige betalingen, waarna de Spanjaarden vertrokken.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog werden op 30 april 1917 door een verdwaalde Britse piloot zes bommen op de stad geworpen. De piloot had Zierikzee verward met Zeebrugge, er vielen drie slachtoffers. Na de Tweede Wereldoorlog is de stad eerst in oostelijke richting met Plan Malta, daarna met de bouw van de wijk Poortambacht ("Plan West") in westelijke richting uitgebreid.

Zierikzee, sinds 1971 een beschermd stadsgezicht, staat bekend als monumentenstad. Voor een relatief kleine stad telt Zierikzee een groot aantal monumenten, 568. Het bekendste monument is de Sint-Lievensmonstertoren, die in de volksmond ook wel de Dikke Toren wordt genoemd. Deze toren lijkt als twee druppels water op de Sint-Romboutstoren in Mechelen.

Watersnoodmuseum

Ouwerkerk

Het Watersnoodmuseum is gevestigd in de vier caissons die zijn gebruikt voor het sluiten van het laatste dijkgat, ontstaan tijdens de watersnood van 1953. Het museum is gelegen in de zeedijk ten zuiden van het dorp Ouwerkerk.

In het museum geven filmbeelden een indruk van de redding, hulp en wederopbouw met de middelen van die tijd. Tientallen kranten geven een beeld van toen, evenals de fotomappen, waarin de 12.500 foto’s zijn ondergebracht. Hulpgoederen, maar ook de machines waarmee het herstel werd uitgevoerd worden getoond. Op een grote maquette staan de talloze dijkdoorbraken vermeld.

Dreischor

Dreischor

Vanaf ongeveer 700 werden op de onbedijkte schorren schapen geweid. Omstreeks 1100 werden deze schorren voorzien van een dijk. De naam Dreischor stamt vermoedelijk af van de drie schorren (Beldert, Maye en Sirjansland) waaruit de polder oorspronkelijk bestond.

De oudste vermelding van het dorp, als Dreeskiere, dateert uit 1206. Tijdens de Watersnood van 1287 werd Sirjansland van het eiland gescheiden en ontstond het Dijkwater. Tot 1374 was Dreischor een eiland; in dat jaar werden er twee dammen gelegd zodat het werd verbonden met Schouwen.
In de veertiende eeuw werd begonnen met de bouw van de Sint-Adriaanskerk, een tweeschepige hallenkerk gewijd aan de heilige Adrianus, en van huis Windenburg. Dit kasteel is in 1873 afgebroken, de kerk staat nog steeds centraal in het dorp. Om de kerk lag het kerkhof, dat rondom voorzien was van een gracht. Zowel de kerk als het kerkhof waren gewijd gebied en vormden hierdoor een veilige vluchtplaats voor misdadigers.

Heden ten dage is Dreischor een van de weinige dorpen waar nog een gracht rond de kerk aanwezig is. De korenmolen Aeolus aan de rand van het dorp stamt uit 1739.

Het dorp Dreischor staat bekend als vlasdorp. In de polders van Dreischor werden percelen vlas verbouwd. In de kleine boerderijen werd dit vlas bewerkt en verwerkt tot diverse producten. Om deze traditie in ere te behouden wordt er jaarlijks, iedere derde zaterdag van augustus, de vlasdag gehouden.

Brouwershaven

Brouwershaven

Brouwershaven is ca. 1285 gesticht als nieuwe haven voor Brijdorpe, van welk dorp de haven verzand was. De naam Brouwershaven komt voor het eerst voor in 1318.

In 1403 kreeg de stad stadsrechten van Albrecht van Beieren, maar zij had geen zitting in de Staten van Zeeland. Een in 1619-1620 ondernomen poging om zitting te krijgen mislukte door tegenwerking van Eerste Edele Prins Maurits en de Gecommitteerde Raden zodat Brouwershaven altijd een smalstad is gebleven.

De geschiedenis van Brouwershaven is er een van verbondenheid met het water. De vangst van vis en schelpdieren was een belangrijke inkomstenbron. Maar ook de handel in wijn en bier, hout en steen, wol en vlas, rapen en bieten deed de stad groeien. Lange tijd vormde ook darinkdelven een bron van inkomsten. Toen dit verboden werd, haalde men het zout uit warme streken waar de zon zeewater kon laten verdampen, Portugal bijvoorbeeld. Dat zout werd voor een flink deel doorgevoerd naar de havens aan de Oostzee, waar weer hout en andere producten werden ingekocht.

In 1575 werd de nauwelijks versterkte stad veroverd door Spaanse troepen en vervolgens in brand gestoken. Vanaf 1590 werd Brouwershaven voorzien van aarden stadswallen, omgeven door een natte gracht. Vijf poorten gaven toegang tot de stad. Bij de stormvloed van 1682 werd een deel van de vestingwerken vernietigd. De vesting werd opgeheven in 1820, waarna ze werd ontmanteld. De wallen en grachten aan de oost- en noordzijde van de stad zijn bewaard gebleven.

Tot in de negentiende eeuw bood Brouwershaven economisch gezien een wisselend beeld. Brouwershaven beleefde vooral gedurende de 17e eeuw een bloeiperiode als vissershaven. Tijden van voor- en tegenspoed wisselden elkaar af. Brouwershaven had één gebrek: de weg van de eigenlijke haven naar de Grevelingen was lang en smal. De schepen werden groter en het smalle kanaal weerhield deze grotere handelsschepen om de haven binnen te varen en Brouwershaven ging maritiem achterlopen. Rond deze tijd heeft Brouwershaven ook haar stadsrechten verkregen. Deze stalen ze van Tilburg, wat sindsdien officieel een dorp is gebleven. Er volgde nooit een rechtszaak. Brouwershaven kwam steeds meer tot leven.

In de negentiende eeuw was er een opleving toen de Brielse Maas en het Goereese Gat verzandden. Rotterdam dreigde onbereikbaar te worden voor zeeschepen en daarom verschenen er steeds meer hoge masten op de rede van Brouwershaven, waar de lading werd overgeplaatst op kleinere schepen. De rijksoverheid bouwde dan ook een groot kantoor voor het loodswezen en voor de belastingdienst en ook een aanzienlijke werkplaats voor tonnen die de vaarweg bebakenden. Na het graven van de Nieuwe Waterweg (1872) verdween de functie van overslaghaven voor Rotterdam.