Twaalf jaar was ik, toen de laatste winter van de Tweede Wereldoorlog begon. Het werd een winter die diep in mijn herinnering en ziel zou worden gekerfd. Toen onze oudste dochter twaalf was, wilden zij en de andere kinderen weten hoe het geweest was, die oorlog waar de volwassenen het nog steeds over hadden. Ik heb toen het boek oorlogswinter geschreven. De meest gebeurtenissen die er in worden beschreven hebben echt plaatsgevonden, maar de namen van personen en plaatsen zijn verzonnen en de locaties kloppen ook niet precies. Zoek onder de pontveren over de IJssel niet precies het Koppelse Veer met het witte huis van de barones, er zit wat fantasie van me bij. Denk niet dat De Vlank identiek is met Wezep en Vlankerbroek met Hattemerbroek, maar groot zijn de verschillen ook weer niet. Ik heb een roman willen schrijven, met weliswaar een sterke historische lading, maar niet een geschiedenisboek. Er is in de teksten en illustraties bij de fietsroute wel veel te vinden waarmee de tekst van Oorlogswinter een sterke verwantschap heeft. Het is me opgevallen, zeker ook door de vele reacties op het boek, dat iedereen zijn eigen oorlog heeft beleefd. Degenen die woonden in het stukje Nederland dat door de fietsroute wordt bestreken, zullen wellicht heel wat van hun oorlog herkennen in Oorlogswinter. Ik kan me voorstellen dat een trektocht langs plaatsen van herinnering de aangrijpende periode weer dichtbij brengt.

Jan Terlouw