veertienachttien in Ingelmunster

kasteel - hoofdkwartier Ingelmunster

Ingelmunster

De 14de oktober 1914 nam hertog Albrecht von Württemberg zijn intrek in de Hoog-straat te Tielt. Het werd het hoofdkwartier van het IVde Duitse leger voor vier jaar. Even buiten Tielt, te Ingelmunster op het kasteel, werd een generale staf onderge-bracht, een “état-major” ingericht. Ook dit zou vier jaar duren. Baron en barones de Montblanc kregen nog een paar kamers toegewezen.
Het leven op het kasteel viel best mee: er werden opeisingen gedaan en goed gegeten en gedronken. Reeds de 19de oktober dobberden lege wijnflessen in de buitenwal van het kasteel en zelfs in de vaart. Op 23.11.1914 werden 2000 flessen gehaald uit de kelders van gemeentehuis “ ’t Damberd” om de dorstige kelen te lessen.
De 13de januari 1915 kwam hertog Albrecht von Württemberg himself dineren op het kasteel en de 8ste juli 1915 kwam hij de troepen van de 58ste divisie in ogen-schouw nemen. Er werd een parade gehouden in het park en daarop volgde een lunch op uitnodiging van het officierenkorps. Tezelfdertijd hoorde hertog Albrecht, staande aan het venster, de liederen van het militair zangkoor aan.
Het kon echter niet altijd zo groots zijn en daarom werd een “casino” ingericht, 10 juni 1915, in het huis (later gemeentehuis) van Albert Vanooteghem die het land had verlaten. Officieren en hoge gasten waren welkom; revues, concerten, muzikale optreden en andere acts volgden elkaar op.

stationsbuurt

Ingelmunster

Vier jaar hield de bezetter de bevolking in een vaste greep en maakte van het dorp een logistiek centrum voor materiaal en munitie, verspreid over de hele gemeente.
Ingelmunster station was de draaischijf van al dat leven. Het station werd uitgebreid met rangeersporen en er rond verrezen barakken en opslagplaatsen. Van in het begin werd ook een telefoonnet aangelegd. Soldaten werden aan-en afgevoerd; ze werden ingekwartierd in grote en burgerhuizen.
In de Stationsstraat, van het centrum tot het station, was het altijd een drukte van jewelste; ze werd dan ook terecht “Oorlogstraat” genoemd. Op de kaart van de “Kommandanturbezirk” van 1916 staat ze zelfs zo vermeld.
Voor de gewone soldaat, bij het vertrek naar of de komst van het front, was het stationskwartier een beste uitgangsbuurt. Uiteraard speelden de bewoners daar gretig op in en in korte tijd werden alle huizen bij het stationsplein café of hotel. In zijn dagboek vermeldt Schotte: Hotel Royal, Hotel de l’ Europe, De Kapelle, Les Trois Nègres, De l’Univers, ’t Vaarthuis, Victoria, Willem Tell; bekend waren ook café Jean, café l’Yser en café La Gare. Ook tabak en zichtkaarten werden er verkocht, vaak ventten jongens en meisjes ermee langs de straat.
De uitgangsbuurt rond het station werd algauw te klein en men begon van de huizen in de Izegemstraat ook cafés te maken. Van aan de Ketenstraat tot de spoorweg versche-nen uithangborden naast de bestaande “Pelikaan” en “De Gulden Sporen.” Het werd de rosse buurt van het dorp; “De Lepelstraat” zegden de mensen, wellicht allu-derend op de Reeperstrasse in Hamburg.

vliegveld bij Lammertijns

Ingelmunster

In juni 1917 werd begonnen met de aanleg van een tweede vliegveld langs de Meule-bekestraaat. Op de kouter van hoeve Deefakker, van aan café “De Renne” tot aan café “De Crocodille” werd een enorm plein klaargemaakt. Bij de wal aan de hoeve werd een schuilhuis voor de piloten gebouwd (waarvan de resten er nu nog staan). Een eerste ploeg kwam er aan met negen grote en vier kleine vliegtuigen. Op 10 juni 1917 werd melding gemaakt van een piloot die met zijn machine wilde vertrekken maar verongelukte; de volgende dag werd hij begraven.

De Boutte - kerkhof

Ingelmunster

In De Bouttes fabriek (nu bibliotheek – Delhaize) was in oorspronkelijk een stalling voor paarden, maar deze werd algauw omgevormd tot herstelplaats van rollend materiaal. Legerwagens allerlei werden er bijgewerkt door Duitse soldaten die er een uitgebreid depot hadden en goed bewaakten.
De 3de juni 1917 werden bommen geworpen naar de fabriek De Boutte; twee auto’s en een barak werden vernield maar de meeste bommen vielen in de buurt. Op het kerkhof werden grote putten geslagen, graven vernield en een boom ontworteld. Ook de ingangspoort van het kerkhof werd kapot geslagen en het huis ernaast, van onder-pastoor Hosten, fel beschadigd. Bijna alle vensters in de omgeving waren kapot, gelukkig bleef het klooster-lazaret gespaard.
De 28ste juli 1917 kwam het opnieuw tot een treffen boven het centrum. Er werden zo’n 30 bommen gegooid, met doden en gewonden.

klooster

Ingelmunster

In 1917 werd de kloosterschool opgeëist als Lazaret. Voor de kinderen werden overal rond klaslokalen gezocht. Zelfs de grafkapel deed een tijdje dienst als leslokaal. Verder liepen de kinderen school in de parochiekerk en in de bidplaats, toebehorende aan de graven de Montblanc. Drie klassen werden ingericht in de schoenfabriek van Karel Vanlandeghem, rechtover het klooster, één in de vlasfabriek van we Mortier-Dekeyser, één in de herberg (café “St. Amand”) van smid Cyriel Duvivier Dat ging zo voort tot aan de bevrijding in oktober. Dan werd het schoolhouden opgeschort tot in december de schoollokalen waren hersteld.
Na de Wapenstilstand hebben de bondgenoten het klooster gebruikt als doorgang, lazaret en overnachtingplaats voor terugkerende krijgsgevangenen, vooral Fransen. Honderden Franse soldaten kwamen en sliepen op hun terugtocht in het klooster. Tot in februari 1919 verbleven er ook priester-aalmoezeniers die dagelijks de H. Mis lazen in een kamer of in een geïmproviseerde bidplaats.