Kasteel van Poeke

Er stond al in de middeleeuwen feodaal burchtkasteel op deze plek, maar het huidige gebouw dateert grotendeels uit de 18e eeuw.

Het Kasteel van Poeke straalt romantiek en grandeur uit. Het is volledig omringd door een brede, stille slotgracht, die het gebouw als het ware op een eiland plaatst. De toegang verloopt via een indrukwekkende stenen brug met smeedijzeren leuningen, die leidt naar een sierlijke inkompoort met barokke flair.

De gevel is symmetrisch opgebouwd en bekleed met lichtgekleurd pleisterwerk, wat het gebouw een zachte, elegante uitstraling geeft. De vele hoge ramen, vaak met luiken en sierlijke omlijstingen, zorgen voor een statige aanblik. Boven de inkom prijkt een wapenschild, herinnerend aan de adellijke bewoners van vroeger.

Op de hoeken van het gebouw staan twee ronde torens met spitsdaken, wat een bijna sprookjesachtige sfeer creëert. De daken zijn bedekt met leien en afgewerkt met smeedijzeren ornamenten. Ook de kleine torentjes en schoorstenen dragen bij aan het pittoreske silhouet van het kasteel.

Zodra je de zware houten toegangsdeur doorgaat, stap je een wereld binnen van vergane glorie, historische grandeur en stille elegantie. Het interieur van het kasteel ademt de sfeer van de 18e en 19e eeuw, met rijk gedecoreerde salons, hoge plafonds en stijlvolle details. Je komt binnen in een royale inkomhal met een monumentale trap in wit marmer, omlijst door sierlijk smeedijzer. De verschillende salons zijn aangekleed met stucwerk in rococo- of neostijl, houten lambriseringen en oude schouwen in marmer of natuursteen. Sommige kamers hebben nog muurschilderingen of fresco’s die taferelen uit de klassieke oudheid of pastorale landschappen voorstellen.

Tijdens WOI bezet door Duitse troepen. In WOII opnieuw militair gebruik. In 1977 werd het aangekocht door de gemeente Aalter

Het domein rond het Kasteel van Poeke is een uitgestrekt en schilderachtig park van meer dan 50 hectare, waar natuur en geschiedenis elkaar in harmonie ontmoeten. De lange lanen, omzoomd door eeuwenoude eiken en beuken, leiden je naar het kasteel dat als een stille prins opduikt achter het lover.

Rond het kasteel strekt zich een klassieke landschapstuin uit, in Engelse stijl aangelegd, met sierlijke vijvers, slingerende paadjes en weidse grasvelden. De slotgracht rondom het gebouw weerspiegelt de gevels als een natuurlijke spiegel en geeft het geheel een feeërieke uitstraling.

Hier en daar ontdek je kleine bruggetjes, romantische doorkijkjes en oude bijgebouwen die verscholen liggen tussen het groen. In de lente bloeien narcissen en voorjaarsbloemen in het gras, terwijl in de herfst een gouden tapijt van bladeren de paden siert.

Er doen legendes de ronde over een "witte dame" die zou spoken op het domein, wat het kasteel ook een mysterieus kantje geeft. Vooral op mistige ochtenden krijgt het kasteel een bijna magische sfeer.

Volgens de overlevering zou het Kasteel van Poeke bewoond worden door een geest: de Witte Dame. Ze zou ’s nachts verschijnen op het domein, vooral wanneer het mistig is of bij volle maan. Haar verschijning is zacht en stil, gehuld in een lange witte jurk, met een sluier over haar gezicht. Ze dwaalt door de gangen van het kasteel, over de brug, of tussen de bomen van het park, alsof ze op zoek is naar iets… of iemand.

Er gaan verschillende versies van het verhaal rond, maar één van de bekendste zegt dat ze ooit een jonge adellijke vrouw was, verliefd op een man van lagere afkomst. Haar familie verbood het huwelijk, en in haar verdriet zou ze zich in het water van de slotgracht hebben gestort. Sindsdien zou haar ziel geen rust vinden.

Andere verhalen beweren dat ze een dienstmeid was die iets tragisch is overkomen binnen de muren van het kasteel — verraden, vermoord, of gestorven aan liefdesverdriet. Wat ook haar oorsprong is, de legende blijft hetzelfde: wie haar ziet, voelt een koude rilling en hoort soms zacht gefluister in de wind.

Willem Vandenameele