Sint-Martinuskerk

Volgens sommige bronnen bestond deze kerk al in 964. De kerk, vermoedelijk van hout, was ooit de kapel van het aangrenzende kasteel Ten Daele.
Na enkele kleine renovaties in de decennia na de consecratie, ontstonden er ideeën om de kerk verder uit te breiden: in 1878 werd het hele schip volledig afgebroken en opnieuw opgebouwd met twee zijbeuken. Het koor werd vergroot en er werd ook een nieuwe en grotere sacristie, een zijkoor aan de zuidkant, een transept en een torentrap gebouwd.
De verering van Heilige Blasius* werd aan het begin van de twintigste eeuw nieuw leven ingeblazen door de toenmalige priester. Hij liet ook een processie op de façade van de kerk toevoegen.
De hoogtepunten van het interieur omvatten een standbeeld van Heilige Martinus uit de zestiende eeuw en een schilderij uit de zeventiende eeuw dat ‘Heilige Martinus die de tempel van Jupiter verwoest’ afbeeldt. Drie eiken altaren gemaakt door de broers De Clerck uit Merelbeke werden aan het kerkmeubilair toegevoegd aan het einde van de negentiende eeuw. In dezelfde periode schilderde Matthias Zens de koren.
Het orgel dateert uit 1932 en is gemaakt door Leon Daem uit Appelterre. Het bevat orgelpijpen van het vorige orgel, dat was gemaakt door de beroemde organist Van Peteghem.
Op 9 juli 1997 werd het hele gebouw beschermd erfgoed.
* Heilige Blasius was een van de Veertien Heilige Hulpverleners (een groep helpers voor verschillende ziekten) en hij werd ingeroepen voor keelziekten. De legende zegt dat hij op wonderbaarlijke wijze een jongen genas nadat het kind bijna was gestikt in een visgraat. Blasius stierf een martelaarsdood. Op 3 februari, na de mis, spreekt de priester de Blasiuszegen uit met behulp van twee kaarsen die voor de keel van een lid van de parochie worden gekruist. De Blasiusverering heeft zijn oorsprong in de achtste eeuw.

Sigrid