Sint-Martinuskerk

Het is niet te achterhalen wanneer zich in Schelderode een eerste kerk of kapel bevond. Zeker is dat er een kapelanij gevestigd was, toegewijd aan de Heilige Catharina, waarvan het altaar toebehoorde aan de Gentse Sint-Pietersabdij. De kapelaan was op dat ogenblik afhankelijk van de pastoor van Bottelare. In de 14de eeuw stond er op de plaats van de huidige kerk reeds een éénbeukige kerk waarvan het noordelijke transept met de O.-L.-Vrouwkapel is overgebleven. De achtkantige viering- of kruistoren in bak- en zandsteen dateert uit de 15de eeuw en is sedert 12 mei 1947 een beschermd monument.

In 1695 werd de kapelanij tot parochie verheven en werd de toen bestaande, éénbeukige kerk toegewijd aan de Heilige Martinus. Marcus De Laet werd de eerste pastoor. Hierna bouwde men een schip in gotische stijl.

In 1730 werden de relikwieën van de Heilige Blasius uit Bottelare overgebracht naar Schelderode. Het noordelijke transept werd in 1764 uitgebreid met een kruisbeuk, maar deze werd pas in 1880 opgenomen in de kerk. Omstreeks 1870 bestond de kerk uit een koor, een middenbeuk met schip, een O.-L.-Vrouwkapel met kruisbeuk en een kleine sacristie. Op dat ogenblik maakte Florimond Van de Poele nieuwe schetsen om de kerk te verbouwen. Pas na zijn dood (in 1875) werden deze in 1878 gerealiseerd door architect Auguste Van Assche. De kerk kreeg hierdoor een mooi, gelijkvormig neogotisch uitzicht.

De kerk is een beschermd monument sedert 9 juli 1997, waarna in 2006 opnieuw een grondige restauratie plaatsvond.

JAN060