Boskapel Buggenhout

De Boskapel werd in het begin van de 16de eeuw opgericht door Jacoba van Heffene, de weduwe van ridder Jan de Rijcke, drossaard van Grimbergen en Buggenhout, op de plaats waar de ridder op 4 december 1504 tijdens een jachtpartij door een wild zwijn gedood werd. In de kapel werd een beeld van de Nood Gods geplaatst en gaandeweg werd de kleine bidplaats meer en meer bezocht. De kapel werd deels vernield en beroofd door de beeldenstormers op het einde van de 16de eeuw. Het beeld van de Nood Gods kon door de parochianen gered worden, maar de gedenksteen voor Jan de Rijcke werd vernield. Na het vredesbeleg werd de kapel opnieuw een belangrijke bidplaats. Spoedig werd de bidplaats echter te klein en drong prinses Ernestine van Arenbergh, echtgenote van Alexander II de Bournonville, prins van Buggenhout, aan op een uitbreiding van de kapel. Zij overleed in 1663 zonder dat er iets aan de kapel veranderd was, maar gelastte in haar testament een stenen gevelbeeld te maken van Onze-Lieve-Vrouw ter Nood Gods (Piëta).
De echtgenote van ridder Jan van Boom, Martina van Waerbeke, de achterkleindochter van de verongelukte drossaard kwam met prins Alexander overeen om de kapel te vergroten. De werken werden aangevat in 1664 en waren in 1667 voltooid. De oude kapel bleef behouden en werd als het koor van een nieuwe, ruimere bidplaats geïntegreerd. De voorbouw was 13 meter lang en 7,5 meter breed en werd opgetrokken in Rupelmondse baksteen met een gewelf in witte hardsteen. Het klokkentorentje op de kapel dateert van 1764.
De Boskapel groeide uit tot een waar bedevaartsoord en in 1683 en 1773 verleenden Paus Innocentius XI en Paus Clemens XIV een volle aflaat op de derde zondag na Pasen.
Tijdens de Franse Revolutie werd de kapel gesloten, maar vanaf mei 1798 werden de plechtigheden in de kapel hernomen en ononderbroken voortgezet.
In 1885 werd de kapel hersteld door Janssens-Lammens uit Gent en in het derde kwart van de 20ste eeuw gerestaureerd op initiatief van de parochiepriester.

Stichting Open Kerken