Zinkviooltje

Als je een zinkviooltje aantreft, dan mag je bijna zeker zijn dat er zink in de bodem zit. Zoals hier in deze streek rondom Kelmis. Het zinkviooltje of Viola lutea subsp. calaminaria (Viola calaminaria) groeit op zonnige, open plaatsen op vochtige, matig voedselrijke, zinkhoudende grond. Je treft ze hier aan op de zinkweiden langs de Geul en kalkgrasland, maar ook op vroegere stortplaatsen van mijnsteen en slakken uit de zinkertsgroevenen boven nog niet ontgonnen ertsaders. Op het oude mijnterrein tussen Plombières (Blieberg) en Moresnet liggen nog steeds zinkhoudende slakken. Het zink wordt deels getransporteerd als wegwaaiend stof, zodat de omgeving rijp werd voor zinkverdragende en zinkminnende soorten, deels door het riviertje de Hohn, dat gedurende zijn loop ook zinkhoudende lagen aangesneden heeft, en dat in de Geul uitmondt. Het oude mijnterrein zuidelijk van Plombières is nu een natuurreservaat en rond juni bloeien de zinkviooltjes er overvloedig. Ze kwamen daar van nature al voor, voordat de mijnexploitatie begon. Het was een aanwijzing dat er zink in de grond zat.

Dromos