Pierre du Diable Stavelot

Remacle kwam vanuit het oosten. Hij vond de oevers van de Amblève naar zijn smaak. Hij vestigde zich daar. Als leider van een team van mannen liet hij al snel gebouwen van imposante proporties in de vallei bouwen. Het was een klooster, een reeks cellen met monniken, een refter, een molen, een grote oven, kortom alles wat essentieel is voor het leven van een gemeenschap.

In het centrum van de abdij van Stavelot had Remacle een enorme ruimte voor de kerk vrijgemaakt. Het moest de houten kapel vervangen die vanaf het begin was gebouwd.
Honderden mannen werkten op de bouwplaats. Het was een echte mierenhoop van vloerders, metselaars, timmerlieden, dakdekkers.
Al snel kwamen de muren uit de grond: enorme hoekstenen, zuilen, hekken, poorten, baaien. Het duurde echter jaren voordat de gewelfbogen boven het schip uitstaken en de plaats van waaruit de gezangen die God nu prijzen afbakenen.
Toen de kerk volledig klaar was, werd de inwijding voorbereid. Remacle wilde dat het een groot feest zou worden. Het koor herhaalde zijn mooiste liedjes. Alle bewegingen van de processie, die van het ene uiteinde van het klooster naar het andere zou gaan, werden zorgvuldig gereguleerd. Vlamdragende masten werden overal geplant.
Op een ochtend voor de inwijding hoorde Remacle het geruis van vleugels achter zich.
Verrast draaide Remacle zich om. In een hoek van het klooster glimlachte een engel naar hem. Het was een knappe jongeman met een mooie huid, helemaal gekleed in wit. Hij zou gemakkelijk verward kunnen worden met een van de tieners die's middags aan de processie zouden deelnemen. Maar de twee sudderende vleugels aan zijn schouders, die zwak bewogen, lieten geen twijfel bestaan. Dit was inderdaad een boodschapper uit de hemel.
De engel bleef overigens glimlachen naar Remacle. Een glimlach die de abt leek te verplichten tot toenadering. Remacle beefde. Hij wist dat engelen bestaan, maar hij had nog nooit eerder een echte engel gezien.

"Wees niet bang", zei de engel. "Ik kom als vriend om je te waarschuwen voor een groot gevaar". De duivel wil vernietigen wat je bouwde. Deze middag, wanneer het feest begint, zal hij op het dak van uw heiligdom de grootste steen laten vallen die hij hier ooit ver vandaan heeft gevonden. De gewelfbogen zullen breken en de monniken en gelovigen verbrijzelen onder het.

God verraste de duivel midden zijn werk. Hij stuurde me om u te waarschuwen.

Remacle was geschokt. Het kwaad zou in één handomdraai vernietigen wat zo lang duurde om op te bouwen? Hij stelde zich ook het bloedbad voor. Het was verschrikkelijk!
Het geruis van vleugels verstoorde de stilte. Remacle keek omhoog. De engel was net weggevlogen. Hij benaderde de zuilen van de galerie, kruiste de ruimte boven de tuin en verloor zich snel aan de hemel.
Remacle stond op. Hij had gGeen moment te verliezen. Hij de monniken en sprak hen toe.

"Een engel waarschuwde me voor een groot gevaar,"zei hij. "Ik heb binnen een uur alle oude schoenen en zolen nodig". De monniken barsten uit in een lachen, en dachten dat hij een grapje maakte. Maar Remacle behield zijn serieuze gezicht. Hij droeg hen opnieuw op om zo snel mogelijk een volle zak te vullen met oude schoenen. De monniken gingen op zoek.
In minder dan een uur hadden ze meer dan genoeg schoenen verzameld om een heel leger te schoeien. Allen waren versleten.

Dus ging hij de duivel ontmoeten. Toen hij hem zag, was de duivel op de top van een heuvel. Hij droeg een enorme steen op zijn rug. De duivel blaasde en zweete. Hij zag eruit alsof hij aan het einde van zijn krachten was. Toen hij de man met de zak zag die naar hem toe kwam, stopte hij om op adem te komen en vroeg hij: "Collega, is het nog ver van hier tot aan het klooster van Stavelot? "

Voordat hij antwoordde, gooide Remacle zijn zak leeg aan zijn voeten.
"Zie," zei hij, "Ik kom daar vandaan. Ik weet niet precies hoe ver ik al gelopen heb, maar hier is wat er nog over is van alle schoenen die ik sinds ik daar vertrokken ben gedragen heb."
Bij het aanzien van de ongelooflijke stapel versleten schoenen leek de duivel de moed te verliezen. "Ik zal er nooit op tijd zijn," mompelde hij. En hij liet de steen vallen die hij droeg. Hij draaide zich om en verdween in een beetje rook.
Het feest van de inwijding ging door zoals gepland met veel adoratie.
Later toonde Remacle graag de "fait du diable". De steen die heel ver gerold was, tot aan de streek van Wanne.

Willem Vandenameele