De Rocheux

Deze oude mijnsite, die amper in het landschap opvalt, bevindt zich op een metaalhoudende ertsader die al sinds de middeleeuwen bekend was, maar vooral in de 19e eeuw werd uitgebaat om er ijzererts, zinkerts en looderts te ontginnen. De kwaliteit van het ontgonnen erts werd internationaal geprezen en er werden bijna 150 mijnschachten gegraven, waar op het hoogtepunt van de ontginning 400 mijnwerkers aan de slag waren. Na verloop van tijd hoopten de mijnslakken zich op tot de mijnactiviteiten in 1880 werden stopgezet. Deze storthopen hebben de bodem met giftige zware metalen verzadigd, wat niet bevorderlijk is voor een kolonisatie van planten. Plantensoorten die de aanwezigheid van zware metalen in de bodem kunnen verdragen, worden metallophyten of pseudometallophyten genoemd en vormen de zinkminnende vegetatie. De metallophyten zijn afhankelijk van de bodems die zware metalen bevatten (vb. zinkminnende planten), terwijl de pseudometallophyten plantensoorten zijn die in verschillende milieus voorkomen maar die biologische eigenschappen hebben waardoor ze de giftige aard van het milieu kunnen verdragen (vb. zinkverdragende planten). Ook de fauna is hier zeer bijzonder, gezien de vele zeldzame soorten die hier worden aangetroffen. Te Rocheux vindt men naast de overblijfselen van de mijnontginning en de zinkminnende vegetatie ook een reeks plantenassociaties die nu eens kalkminnend, dan weer zuurminnend zijn, waardoor de site van grote biologische waarde is. Sinds 1949 is de site geklasseerd om zijn wetenschappelijke belang. Toch was de site nog tot 1988 het slachtoffer van agressieve acties (stortplaats, moto's, brand…). Vandaag is de site een natuurreservaat beheerd door de vzw Ardenne & Gaume.

Pascal Brackman