Godshuis Sint-Petrus

ledereen kent wel het woord “gasthuis” maar wat is nu een “godshuis”? Godshuizen waren liefdadigheidsinstellingen waar wezen, arme mensen, mensen met een gebrek of een terminale ziekte een lange tijd of zelfs heel hun leven verbleven.

De Commissie van Burgerlijke Godshuizen beheert rond 1830 het middeleeuwse gasthuis in de Gasthuisstraat, de infirmerie en een jongensweeshuis in het Begijnhof en een meisjesweeshuis in de Patersstraat. Er is echter geen apart rusthuis voor arme bejaarden die al te vaak door familie aan hun lot worden overgelaten. Men lost dit op door ze tegen een vergoeding onderdak te geven bij burgers en landbouwers. Dit leidt echter tot heel wat misbruiken. In de jaren 1830 en 1840 gaat men daarom samen met het stadsbestuur op zoek naar een geschikte locatie. Uiteindelijk beslist men om een ruim gebouw op te trekken waarin ook de beide weeshuizen een plaats krijgen. Als locatie kiest men gronden naast het Begijnhof, op het einde van de huidige Wezenstraat. In 1856 wordt het gebouw ingehuldigd.

Het jongensweeshuis bleef bestaan tot 1900, het meisjesweeshuis tot november 1949. Het Sint-Pietersgodshuis bleef in gebruik als bejaardenhuis tot de opening van het rusthuis naast het Sint-Elisabethziekenhuis in 1964.

Jan Meeusen