Fontaine Aux Loups

Op korte afstand van de waterval van de Coo, die via Roanne in de richting van Spa gaat, ligt de Fontaine aux loups, die op zich niets opmerkelijks biedt, maar waar u, als u er langs komt, zeker een blik op zult werpen en waarvan u het frisse en heldere water misschien zult proeven, als u de legende kent van de omstandigheden kent waaraan het zijn naam te danken heeft, en de eigenschappen die er sinds lang aan worden toegeschreven.

De legende van La fontaine aux loups, zoals verzameld door Marcellin La Garde:

Gilles Benoît uit Coo zou een bal voor de jongeren geven naar aanleiding van het huwelijk van zijn enige dochter met een jongen uit de buurt. Het was midden de winter en een deel van de Amblève was bevroren.

Toen het dansen zou starten bleef een jongeman op zijn stoel zitten. Gilles Benoît vroeg waarom hij niet wilde dansen en de andere meisjes vertelden dat Bertrand enkel wilde dansen met Louise want anders zou hij haar ontrouw zijn. Maar Louise was er nog niet. Haar vader, Antoine Gilet, was al vier dagen gelden naar Verviers vertrokken om de volgende dag terug te zijn, maar hij was nog altijd niet terug. "Hoe wil je dat Louise en haar zus Thérèse zich vermaken terwijl hun vader vermist is en misschien dood in de venen? Het is hun plicht als goede meisjes om niet te komen". Bertrand bleef echter bij zijn standpunt dat Louise nog zou opdagen.

Het dansen begint, maar plots valt een man de zaal binnen. Het is Jean-Noël die vertelt dat hij net ontsnapt is aan 2 wolven op de weg van Ry naar Coo. Hij had nog in een boom gekropen en gezien dat de wolven bleven wachten.

Bertrand, die denkt dat Louise onderweg is en dus de wolven kan tegenkomen, zegt dat ze op de wolven moeten jagen vraagt wie mee gaat, maar niemand wil. Hij vertrekt alleen.

Op de boerderij maakt Louise aanstalten om te vertrekken. Thérèse vraagt wat ze van plan is, nu hun vader vermist is. Louise antwoordt dat ze even goed kan gaan dansen, omdat ze er toch niets kunnen aan doen.

Er wordt op de deur geklopt en 2 mannen komen binnen. Ze hadden Antoine Gilet 3 dagen geleden in Verviers gezien, toen hij vertrok. "maar hij zei dat hij even goed naar Herve kon gaan".

"Zie je wel" zei Louise, "hij is naar Herve, we hoeven ons geen zorgen te maken".

Thérèse is het er niet mee eens dat hun vader hen zo lang zou in de steek laten. Ze smeekt Louise om niet te vertrekken en bij haar te bidden.

Louise beslist om toch naar het feest te gaan om te dansen met Bertrand en ze vertrekt.

"Heilige Maagd, vergeef haar, want zij weet niet wat zij doet!" riep de goede Thérèse uit, terwijl zij zich op haar knieën wierp voor een beeld van de Moeder van Christus.

Enige tijd later komt Bertrand aan op de boerderij Gilet. Hij vertelt aan Thérèse over Jean-Noël en zijn ontmoeting met de wolven. Ze beslissen Louise te gaan zoeken. Thérèse neemt een zwaard van haar vader mee.

Ze volgen het spoor in de sneeuw, maar plots stoppen die. Bertrand is vooruitgegaan en Thérèse hoort plots 2 schoten die in het dal weergalmen. Ze snelt toe en vindt er, naast een bron, Betrand, flauwgevallen, haar zus in een plas bloed en 2 grommende wolven.

Toen de sneeuw gesmolten was, werden in het landschap boven Spa verspreide beenderen gevonden, vermengd met kledingstukken die men herkende als van de ongelukkige Antoine Gilet, die naar alle waarschijnlijkheid was aangevallen en verslonden door hongerige wolven. Men beweerde dat de hemel, door Louise te laten sterven op dezelfde manier als haar vader, haar had willen straffen voor haar gebrek aan kinderlijke vroomheid.

Thérèse trouwde met Bertrand en de Wolvenbron werd voor hen een bedevaartsoord en voor de streek een beroemde plaats, zozeer zelfs dat de moeders lange tijd de gewoonte hadden hun kinderen bij voorkeur water uit deze bron te laten drinken, omdat het hen, zo beweerden zij, moed gaf en meer hart voor hun ouders.

Willem Vandenameele