Maud Vanhauwaert

Maud kreeg als stadsdichter veel vrijheid, zegt ze. “Het Stadsdichterschap was voor mij een speeltuin. Vanuit elk project werd er bekeken welke steun er nodig was. Dit gedicht kwam er in opdracht van het MAS.” Aan de gevel van de voormalige refter voor de scheepsherstellers aan de droogdokken hangt de versregel ‘Soms is het gewoon wachten, Stormkop, tot de wind je vangt’ in letters waarin de wind vrij spel heeft. “Het is een versregel uit Stormkop. Ik wilde een gedicht maken waarin ik de aspecten van de site kon laten samenvloeien. Dit was een plek waar boten hersteld werden. Het is dus een rustplaats voor de boten weer het ruime sop in werden gestuurd. Tegelijk zit STORMKOP hier: een kunsteducatieve vereniging voor kinderen. Het gedicht spreekt over de moeite die het een moeder soms kost om haar kind los te laten, ook al wil ze haar kind vrijheid geven. ‘Stormkop’ is een prachtig woord, dat vele interpretaties kan dragen.”

GVA - Gazet van Antwerpen