Hans Otto Theater

Hans Otto Theater is het Potsdamse Stadstheater. Het wordt geleid in de rechtsvorm van een GmbH. Sinds september 2006 speelt zijn ensemble in het Nieuwe Theater, dat als zetel van het huis synonym wordt begrepen onder Hans Otto Theater en zich op het terrein van de Schiffbauergasse aan de oever van het Diepe Meer bevindt. Een andere speelplaats van het theater is de aangrenzende historische rijhal. Bovendien treedt het regelmatig op in het Schlosstheater in het Nieuwe Paleis.
Het Koninklijke Schouwburg, gewijd aan het plezier van de inwoners, werd in 1795 geopend onder koning Friedrich Wilhelm II, de opvolger van Friedrich II, aan het Potsdamse stadsplein. Vanwege deze locatie werd het huis in de volksmond "Kanaloper" genoemd. Het huis bood plaats aan 700 gasten en fungeerde aanvankelijk als speelplaats van het Koninklijk Nationaal Theater in Berlijn, had geen eigen ensemble en stond onder de artistieke leiding van de Berlijnse generaaldirectie. Het programma omvatte toneelstukken, opera's en balletstukken - allemaal gastvoorstellingen uit Berlijn. Omdat de Potsdamse garnizoen ongeveer een derde van de inwoners vormde, bestond een groot deel van het publiek uit militaire leden naast burgerlijk publiek. Sinds 1846 werd het huis geëxploiteerd door particuliere pachters en directeuren met eigen ensembles. Men toonde toneelstukken en opera's, evenals komedies en veel trivia. De ondernemingen stonden economisch op wankele voeten; meerdere keren werd het huis tijdelijk volledig gesloten. Na het begin van de Eerste Wereldoorlog ging men over op vaderlandse thema's. Na de Novemberrevolutie van 1918 nam de staat het theater over om het in 1919 aan een voormalige officier, Kurt Pehlemann, als pachter, hoofdspelleider en acteur te overhandigen. Pehlemann voerde gangbare Duitse klassiekers, amusement en Duits-nationale toneelstukken op. In 1924 werd het theater omgevormd tot de Potsdamse Schauspielhaus GmbH; Pehlemann werd directeur. Kort daarna werd het huis met publiek geld en giften gerenoveerd en verminderd tot 650 plaatsen. Bij de heropening in 1929 werd Schillers Kabale und Liebe opgevoerd. Na 1933 werd het repertoire omgevormd: naast weinig klassiek werden lichte kost en nationaal-socialistische dramatiek gespeeld. In 1945 brandde het theater na zware artilleriebeschietingen in de Tweede Wereldoorlog af, in 1966 werd de ruïne opgeblazen.

Wikipedia