Grube Leibnitz

De mijn Leibnitz, soms ook wel mijn Leibnitz-Dante genoemd, is een voormalige schacht voor kleurmetalenerts uit het Bensberger mijngebied in Rösrath in het stadsdeel Hoffnungsthal. Het mijngebied Leibnitz strekte zich uit rondom de straat Am Heidenkeller in Sülze.

De eerste schriftelijke vermelding van de mijn Leibnitz vindt plaats in het mijnboek van de mijn Lüderich met datum van 20 september 1838. Hierin wordt berichtet over een eerdere mijnbouw "op Heidekeller" zonder verdere details. De rechten- en vergunningenregistratie bij de districtsoverheid van Arnsberg begint met een aanvraag van Dr. Christian Wöllner van 24 oktober 1838. Hij vroeg de mijnrechten aan voor de koperader Heidekeller, die voortaan de naam Cäcilia zou dragen. Het personeel voor de exploratiewerkzaamheden bestond uit twee mannen. In een brief van 20 februari 1839 deelde Wöllner de mijnbouwgezworenen mee dat er vroeger al een oude mijnbouw had plaatsgevonden. De nieuw gegraven diepe gang had nu de "door de ouderen" geëxploiteerde aders aangetroffen. Nogmaals verzocht hij om toekenning omdat hij de gewonnen kopererzen nodig had voor zijn vitrioolproductie. Hierop verleende men hem op 14 augustus 1839 de toekenning met de naam Cäcilia. De kwartaalbetalingen van 4 ½ silbergroschen voor de vindplaats en 1 ½ silbergroschen voor de "Maßen" werden vanaf het kwartaal Crucis 1839 verschuldigd. Sinds 15 maart 1841 waren er geen kwartaalbetalingen meer gedaan. Daarom verklaarde men de mijn Cäcilia "weer vrij", dat wil zeggen zonder eigenaar.

Wikipedia