Suezkanaal

Egypte wilde het Suezkanaal nationaliseren om er zelf controle over te krijgen en de inkomsten uit tol te gebruiken voor nationale ontwikkeling, vooral om projecten zoals de Aswandam te financieren. Voor Nasser was dat ook een politiek signaal: hij wilde af van wat hij zag als Europese koloniale invloed.

Dit was in 1956: toen nationaliseerde Nasser het Suezkanaal op 26 juli 1956, en de daaropvolgende Suezcrisis speelde zich later datzelfde jaar af.

Het VK verzette zich omdat het kanaal voor Londen niet alleen een economische levensader was, maar ook een symbool van macht en prestige in het Midden-Oosten. Groot-Brittannië vreesde bovendien dat nationalisatie de vrije doorvaart en Britse strategische belangen zou ondermijnen �.

De VS steunden Egypte niet letterlijk militair in die stap, maar wilden wél dat het conflict via diplomatie werd opgelost en niet escaleerde tot een koloniale oorlog of een opening voor Sovjet-invloed. Washington zag de Britse en Franse reactie als gevaarlijk voor de Amerikaanse positie in de Arabische wereld en voor de bredere Koude Oorlog.

Het belangrijkste drukmiddel van de VS tegen het VK was financieel: de VS weigerden steun via het IMF zolang Londen geen staakt-het-vuren accepteerde, en Washington dreigde ook met verkoop van Amerikaanse sterlingreserves/bond holdings, wat de pond zwaar kon verzwakken. Daardoor kwam het VK onder enorme valutadruk te staan.

Pascal Brackman