10 Downingstraat

De morteraanval op Downing Street werd uitgevoerd door het Provisional Irish Republican Army op 7 februari 1991. De IRA lanceerde zelfgemaakte mortiergranaten op 10 Downing Street, Londen, de officiële residentie van de premier van het Verenigd Koninkrijk. Het was een poging om premier John Major en zijn oorlogs kabinet te vermoorden, die bijeenkwamen om de Golfoorlog te bespreken. Een van de zware mortiergranaten explodeerde in de achtertuin van nummer 10, slechts enkele stappen van het kabinet kantoor. Vanwege de bombebestendige ramen raakte niemand van het kabinet gewond, hoewel vier andere mensen lichte verwondingen opliepen, waaronder twee politieagenten. De andere twee granaten miste Downing Street en landden op een groen nearby.
Tijdens de Troubles had de Provisional IRA als onderdeel van zijn gewapende campagne tegen Britse heerschappij in Noord-Ierland herhaaldelijk zelfgemaakte mortieren gebruikt tegen doelen in Noord-Ierland. De meest opmerkelijke aanval was de morteraanval in Newry in 1985, waarbij negen leden van de Royal Ulster Constabulary omkwamen. De IRA had veel aanvallen in Engeland uitgevoerd, maar had daar geen mortieren gebruikt. In december 1988 werden tijdens een inval in Battersea, Zuid-Londen door leden van de Anti-Terrorisme eenheden van de Metropolitan Police items gevonden die gebruikt werden bij hun constructie en technische details over de traject van het wapen. Eind jaren tachtig stond de Britse premier Margaret Thatcher bovenaan de lijst van de IRA voor moord, na de mislukte aanslag op haar leven bij de bomexplosie in het hotel in Brighton. De beveiliging rond Downing Street was verhoogd met een kostenpost van £800.000 na de toegenomen IRA-activiteit in Engeland in 1988, inclusief de toevoeging van een politiepost en beveiligingspoorten aan het einde van de straat. Plannen om een autobom achter te laten op een straat nabij Downing Street en deze op afstand te detoneren terwijl Thatchers officiële auto voorbijreed, waren door de legerraad van de IRA verworpen vanwege de waarschijnlijkheid van burgerlijke slachtoffers, wat sommige leden van de legerraad betoogden politiek contraproductief zou zijn geweest.

Wikipedia