Lacock Abbey

Lacock Abbey, gewijd aan St. Maria en St. Bernard, werd in 1229 opgericht door de weduwe Lady Ela, de gravin van Salisbury, die op 16 april 1232 de eerste steen van de abdij legde, tijdens het bewind van koning Henry III. Haar overleden echtgenoot was William Longespee, een onwettige zoon van koning Henry II.

Over het algemeen bloeide Lacock Abbey gedurende de Middeleeuwen. De rijke landbouwgronden die ze van Ela kreeg, zorgden voor een aanzienlijke inkomsten uit wol.

Na de vervreemding van de kloosters halverwege de 16e eeuw, verkocht Henry VIII van Engeland het aan Sir William Sharington, die het vanaf 1539 ombouwde tot een huis, waarbij hij de abdijkerk afbrak. Er werden weinig andere veranderingen aangebracht aan de monastieke gebouwen zelf: de kloisters staan bijvoorbeeld nog steeds onder de woonvertrekken. Rond 1550 voegde Sir William een achthoekige toren toe met daarin twee kleine banquetkamers, één boven de ander; de onderste was toegankelijk via de hoofdkamers, de bovenste alleen bereikbaar door over de platte daken van het gebouw te lopen. In elk bevindt zich een centrale achthoekige stenen tafel, versierd met actuele Renaissance ornamenten.

De abdij onderging ook wijzigingen in de jaren 1750 onder het eigendom van John Ivory Talbot in de Gothick Revival-stijl. De architect was Sanderson Miller.

Het huis kwam uiteindelijk in handen van de familie Talbot. Het wordt meest geassocieerd met William Henry Fox Talbot. In 1835 maakte Talbot het vroegst bekende overlevende voorbeeld van een fotografisch negatief, een fotogenische afdruk van het erkerraam in de zuidelijke galerij van de abdij. Talbot ging door met zijn experimenten in de abdij en ontdekte in 1840 het negatieve/positieve fotografische proces, waarop de moderne fotografie is gebaseerd.

De abdij herbergt het Fox Talbot Museum, gewijd aan Talbots baanbrekende werk in de fotografie en de originele foto van het erkerraam dat hij ontwikkelde.

Timmytuned