Canterbury stadsmuren

De stadsmuren van Canterbury zijn een opeenvolging van verdedigingsmuren die rond de stad Canterbury in Kent, Engeland, zijn gebouwd. De eerste stadsmuren werden door de Romeinen gebouwd, waarschijnlijk tussen 270 en 280 na Christus. Deze muren werden geconstrueerd uit steen bovenop een aarde wal, en beschermd door een greppel en muurtorens. In de muren zijn minstens vijf poorten geplaatst, verbonden met het netwerk van Romeinse wegen in de regio. Met de ineenstorting van het Romeinse Brittannië raakte Canterbury in verval, maar de muren bleven bestaan en hebben mogelijk de beslissing van Augustinus beïnvloed om aan het einde van de 6e eeuw in de stad te vestigen. De Anglo-Saksen behielden de defensieve muren, bouwden kapellen boven de meeste poorten en gebruikten ze om Canterbury te verdedigen tegen Viking-invallen.
De Normandische indringers van de 11e eeuw veroverden de stad zonder weerstand, en tegen de 12e eeuw waren de muren slecht onderhouden en van weinig militaire waarde. Vrees voor een Franse invasie tijdens de Honderdjarige Oorlog leidde in 1363 tot een onderzoek naar de verdediging van Canterbury. De beslissing werd genomen om de stadsmuren te herstellen en gedurende de komende dertig jaar werden de oude Romeinse verdedigingswerken opnieuw in steen opgebouwd, waarbij de oudere muren werden ingelijfd waar ze nog aanwezig waren. 24 torens werden rondom de omloop gebouwd, en in de komende jaren werden veel van de poortgebouwen opnieuw in steen en baksteen gebouwd, verdedigd door enkele van de eerste batterijgeweren in Engeland. Delen van de muur werden opzettelijk beschadigd door het Parlement tijdens de Engelse Burgeroorlog van de 17e eeuw en de deuren van de stadspoorten werden verbrand; met de restauratie van Karel II in 1660 werden nieuwe deuren opnieuw geïnstalleerd.

Wikipedia