Kerk San Pietro in Vinculis - Pisa

De eerste vermelding van de kerk van San Pietro ai Sette Pini dateert van 763, op de plaats waar nu de kerk genaamd in Vinculis staat.

Het huidige gebouw werd herbouwd in 1072, toen de reguliere kanunniken van Augustinus werden gekozen, die zich ook van een klooster en een kapittelzaal voorzagen.[2] De kerk werd ingewijd in 1118.

In 1488 ging de kerk over naar de benedictijner monniken van Olivetan, die haar tot de Leopoldijnse opheffingen van het einde van de 18e eeuw beheerden.[2] Sindsdien is de kerk een parochie van het aartsbisdom van Pisa.

De ingelegde vloer is kosmatesk. Een Romeinse sarcofaag, resten van 12de- en 13de-eeuwse fresco's en een 13de-eeuws geschilderd kruis op hout, toegeschreven aan Michael van Baldwin, zijn bewaard gebleven.

Lange tijd, tot de nederlaag van Pisa door Florence, herbergde de kerk een document van kapitaal belang voor het recht: de manuscripten van de Digest van Justinianus I, de tekst van het Corpus Iuris Civilis. Volgens sommige bronnen waren zij afkomstig van de inname van Amalfi in 1137, of waren zij door Lotharius aan Pisa gegeven na zijn nederlaag.

Willem Vandenameele