Vrouwenpolder

De oudste cultuurlandschappen van het lage deel van Nederland zijn de oude zeekleipolders. Het gaat om kwelders die zo hoog opgeslibd zijn dat permanente bewoning mogelijk werd. In Nederland werd dit gebied in de Romeinse tijd reeds bewoond door de Friezen. In perioden dat de zeespiegel steeg bedreigden overstromingen hut bestaan. Om toch te overleven werden terpen opgeworpen. Deze woonheuvels zijn met de kronkelige kreekrestanten de oudste landschapselementen. Vanaf 1000 werden gesloten dijken opgeworpen en is ook de onregelmatige blokvormige percelering ontstaan. Andere kenmerkende elementen zijn de kruinige percelen in Noord-Nederland en de drinkpoelen en vliedbergen in Zeeland. In de Middeleeuwen werden grote delen van het oude zeekleilandschap weggeslagen door de zee. Later werd nieuw land gewonnen door kwelders of zelfs hooggelegen delen van het wad die opnieuw opslibde te bedijken. Het grote verschil van deze nieuwe zeekleipolders met het oude land zijn de rechthoekige verkaveling.

Dromos