Sint-Antoniuskerk

De Sint-Antoniuskerk uit 1950 is een driebeukige kerk in basilicastijl, voorzien van een voorportaal met lessenaardak. Het gebouw verving een door oorlogsgeweld verwoeste voorganger.

Lepelstraat heeft in de zeventiende eeuw een belangrijke rol gespeeld in de kerkelijke geschiedenis van Halsteren.
In 1647 werd in Lepelstraat een (RK) schuilkerk gevestigd.

Nadat de kerk van Halsteren in 1647 in handen van de protestanten kwam, gingen de Minderbroeders over tot het houden van kerkdiensten in de Celse Hoeve te Lepelstraat, wat oogluikend werd toegestaan.
Zo ontstond er een schuurkerk, welke in 1768 nog werd vernieuwd. Hoewel in 1802 de Halsterense katholieken hun kerk weer terugkregen, bleef ook de schuurkerk in gebruik, en ze bleef in feite de hoofdkerk van de nu twee kerken tellende parochie.
Pas in 1830 werd de parochie gesplitst en ontstond aldus de parochie Lepelstraat. In de jaren hieropvolgend werd de schuurkerk vergroot, maar in 1875 werd ze vervangen door een groter bouwwerk.
Toen de geallieerden op 26 oktober 1944 oprukten vanuit het zuiden begon de Slag om Lepelstraat. Op 28 oktober trokken de Duitsers zich terug, nadat ze eerst de toren hadden opgeblazen.
In 1948 begon de herbouw van de kerk, waarbij een voorfront in basilicastijl verrees, maar de toren niet meer werd herbouwd.

Wim Blankers