Mid-Atlantische Rug

De Mid-Atlantische Rug of Midden-Atlantische Rug is een grotendeels onder water liggende bergketen in de Atlantische Oceaan. De rug strekt zich uit van 87°N tot het eiland Bouvet op 54°Z niet ver van Antarctica. Daarmee is het de langste bergketen ter wereld. Op sommige plekken komt de rug boven water uit in de vorm van eilandjes.

Het bestaan van een rug in het midden van de Atlantische Oceaan werd voor het eerst voorspeld door Matthew Fontaine Maury rond 1850. De rug werd ontdekt in 1872 tijdens de expeditie van de HMS Challenger onder commando van kapitein George Strong Nares. Een team geleerden aan boord onder leiding van Charles Wyville Thomson deed echoloodmetingen en ontdekte dat in het midden van de oceaan een hoge rug lag. In de Tweede Wereldoorlog kwam vanwege het strategisch nut het oceanografisch onderzoek in een stroomversnelling. In de jaren 50 van de vorige eeuw werden een aantal opmerkelijke ontdekkingen gedaan: de vreemde bathymetrie van kloven en ruggen werd door Bruce Heezen en Maurice Ewing beschreven, Heezen ontdekte samen met Marie Tharp en gelijktijdig met Maurice Hill dat de centrale kloof op de rug seismisch actief is en het epicentrum van veel aardbevingen vormt. Deze ontdekkingen zouden leiden tot de theorie van oceanische spreiding en de acceptatie van Alfred Wegeners theorie van continentendrift.

Wikipedia