Klooster van Santo António dos Capuchos - Guimarães

De kerk van het klooster van Santo António dos Capuchos ligt midden op een heilige heuvel en neemt de ruimte in van een gebouw dat in de 17e eeuw werd gebouwd als klooster en later werd omgebouwd tot ziekenhuis.

De barokke voorgevel van de kerk wordt begrensd door pilasterwiggen en wordt bekroond door een gekartelde torenspits met een aedicula in het midden, met het wapen van de Franciscaanse Orde op de kraagsteen en geflankeerd door pinakels. Het heeft een langwerpige plattegrond, gevormd door een enkel schip en een rechthoekig koor. Drie ronde bogen openen naar het eerste register en geven toegang tot een narthex met barokke Joanine tegels. Bij de tweede ingang is er een uitgesneden raam geflankeerd door twee nissen met afbeeldingen van Sint-Franciscus en Sint-Antonius.

De kerk van Santo António dos Capuchos, gelegen in het midden van een heilige heuvel, is momenteel wat er over is van het klooster met dezelfde naam. Het is niet uit te sluiten dat dit kloostercomplex vanaf het begin van de bouw enigszins controversieel was. Er zijn drie eeuwen verstreken. Het begon allemaal in 1662, toen koning Afonso VI toestemming gaf om te beginnen met de bouw van het klooster van de kapucijner broeders van Guimarães, met de bedoeling om de stenen van de verwoeste Paços dos Duques de Bragança, de stadsmuren en het kasteel te gebruiken. Natuurlijk werd dit idee van het gebruik van deze stenen betwist door het volk en de adel. De werkzaamheden gingen echter door en vanwege de tegenstand besloten de broeders die de kerk van São Miguel do Castelo hadden bezet, het onvoltooide kloosterpand te betrekken.

In het vierde decennium van de 18e eeuw vroegen de broeders het stadsbestuur om een lening om de kerk te herbouwen. In dit decennium werd ook de sacristie gebouwd onder leiding van broeder António de Bastos. In de tweede helft van dezelfde eeuw werden de kapel en het dwarsschip gebouwd, de nevenaltaarstukken werden geplaatst en aan het begin van de 19e eeuw werden het orgel en het hoofdaltaarstuk geplaatst. Het jaar 1833 brak aan en daarmee ook de opheffing van de Religieuze Orden, maar pas in 1842 werd het Capuchosklooster gekocht door verkoop aan het Santa Casa da Misericórdia zodat daar het nieuwe ziekenhuis kon worden gebouwd, wat verdere aanpassingswerkzaamheden mogelijk maakte om deze nieuwe instelling te huisvesten. Als gevolg van deze werkzaamheden verdwenen de kloostergebouwen bijna, omgevormd tot ziekenzalen en bleven alleen de kerk, sacristie en kloostergangen over. 

Een nieuw proces begon als het Hospital de Santo António dos Capuchos in 1867, het jaar waarin het werk aan het ziekenhuis werd voltooid en het oude voorgoed werd verlaten. Zo bleef de instelling tot 1991, toen het werd gesloten en verhuisde naar het huidige ziekenhuis.

willem vandenameele