FrankenwaldSteigla Rehberg-Weg

Begrijp het bos - Brandgangen op bosrijke hellingen, doorwadingen door rivieren: Verken het cultuurlandschap in het natuurpark Frankenwald en lees de sporen van zijn geschiedenis! Hoe leefden en leven mensen van en met het bos? Stap voor stap groeit het begrip: mensen veranderen hun omgeving en de omgeving verandert de mens.

Indrukwekkend domineert de Plassenburg het beeld van Kulmbach! Achter het grootste renaissancistische bouwwerk van Duitsland onthult zich een betoverend natuurspektakel: Beuken strekken zich uit tot 30 meter hoog en het wandelen op natuurlijke paden heeft in elk seizoen zijn eigen charme! Kaal winterse takken doen denken aan het gewelf van gotische kathedralen. De lente brengt nieuw, fris groen, de zomer aangename schaduw en herfstbladeren van beuken vormen een kleurenspektakel.

Onze "Rehberg-Weg" leidt u ook naar een interactief natuurleerpad - een ervaring voor alle zintuigen!

Een letterlijk hoogtepunt van de wandeling is de Rehberg zelf: Vanaf hier heeft u een perfect uitzicht op de Plassenburg, het beukenbos en de stad Kulmbach.

Routebeschrijving

We beginnen onze wandeling op de parkeerplaats bij de paviljoen op de Rehberg en volgen het pad langs de hoogte tot aan de Rehbergtoren en verder.

De Rehberg en zijn toren:
De 507 meter hoge, met gemengd bos bedekte heuvelrug tegenover de Plassenburg gaat over in het ongeveer 6 km lange Kulmbacher Woud. Het wordt bekroond door een 20 meter hoge toren op de Rehberg (493 meter boven zeeniveau), waar een buitentrap naartoe leidt. Boven de ingang prijkt het stenen wapen van Kulmbach. Het werd in 1498 op bevel van de markgraaf naast andere torens als wachttoren gebouwd. Van deze markgraven signaaltorens werd bij dreigend gevaar alarm geslagen door vuur, fakkels of rooksignalen. Ook al worden tegenwoordig spoedberichten razendsnel en nauwkeurig anders doorgegeven, kunnen we nog steeds genieten van het fantastische uitzicht vanaf het uitkijkplatform, dat zich uitstrekt tot aan de Kordigast, Patersberg, Lucas-Cranach-Turm, Radspitze, Pressecker-Knock-Turm, Fichtelgebergte, Sanspareil, Magnusturm en Görauer Anger. Als we boven zijn, wandelen we op aangename, bijna vlakke paden over de heuvelrug.

Als het bospad naar links afbuigt, volgen we dit om bij de volgende afslag rechts te houden. Onze route leidt verder over een lange weg op altijd mooie paden, deels op een natuurleerpad met interessante borden en interactieve elementen door een licht gemengd bos, gedomineerd door beuken en dennen. Voordat we Tennach bereiken, moeten we nogmaals genieten van het fantastische uitzicht op het Frankenwald en het Fichtelgebergte.

In Tennach houden we noordwaarts aan en komen we via de weilanden en velden bij Stephansreuth. We doorkruisen de Einzel, steken de provinciale weg over en houden links aan bij Leithen. Hier komen we onder andere het FrankenwaldSteigla Ebersbacher Weg tegen en lopen we altijd parallel aan de helling rechtuit onder het bladerdak van de zomereik. Na het verlaten van het bos is het niet ver meer naar de Plassenburg. We steken deze over en wandelen op een pad naar beneden naar de Bovenstad. Het historische ensemble bij de Petrikirche passeren we kort en volgen vervolgens de Kohlbachstraße en het Steinernen Gäßchen, voordat we het lichte bos ingaan. Langs smalle paden en bospaden klimmen we de Rehberg op totdat we de Rehbergtoren weer zien. Via het smalle pad omronden we de Rehberg tot we uiteindelijk weer bij de paviljoen uitkomen.

Markgraaf Friedrich IV gaf in 1498 opdracht tot de bouw van 18 grote wachttorens - naast talrijke kleinere "Eylen", zoals ze destijds werden genoemd - in het gebied van Bamberg via het Frankenwald tot aan het Vogtland en het Fichtelgebergte. Naast Schneeberg, Weißenstein, Kasendorf en Calmberg (= Sophienberg) was de vijfde belangrijke Eyle, zoals ze destijds zeiden, die op de Rehberg werd gebouwd. Zijn naam is afgeleid van "Rech"- of Räch-Berg, wat betekent dat aan zijn helling ooit de galg stond. De eenzame wachter speurde vanuit zijn torenkamer over het land en meldde vriend en vijand van zijn heerschappij. Daarvoor moest altijd een grote stapel gedroogd hout met pek klaarliggen. Ze waren van groot belang in tijden van oorlog. Maar ook bij brand en bij aanvallen van verwaarloosde ridders waren ze van groot belang. Rond 1810 waren ze niet meer nodig. Sommige vervielen en werden vergeten, andere werden omgebouwd tot uitkijktorens.