Sint-Hubertuskapel, schitterende Eifelgotiek en een boeiend kerkhof

Deze kapel is een juweel onder de talrijke rijke Oost-Belgische kerken. Alleen al de uitstekende ligging, hoog boven de Ourvallei, maakt ze de moeite waard. Ook de artistieke en architectonische geschiedenis, het kerkhof en de rustige omgeving vormen een harmonisch geheel. De kerk van "Wewilwre" werd reeds in 1312 voor het eerst in een document vermeld en men neemt aan dat de huidige toren uit die tijd dateert. Het schip en het koor werden gebouwd en uitgebreid in de 15e en 16e eeuw. Sindsdien zijn er slechts onbeduidende veranderingen geweest, wat bijdraagt tot het indrukwekkende effect van het hele complex.

In 1678, 1711 en 1918 werd de toren door de bliksem getroffen. Bij de laatste brand vielen de klokken op de grond en braken. Op 10 juni 2005 werd er in de kerk een ernstige inbraak gepleegd: beelden van Maria, engelen en de patroonheiligen Sint Hubertus, Sint Wendelin en Sint Jacobus werden gestolen en nooit teruggevonden. Het 14e-eeuws kruis boven de ingang van de toren zagen ze echter over het hoofd. Het maakte vroeger deel uit van een ossuarium dat zich in de hoek van het koor en het schip bevond. In dit ossuarium werden de ontgraven schedels en de beenderen bewaard. Ontknekelen gebeurde wanneer er te weinig ruimte voor nieuwe graven beschikbaar was.

De torenkap is bijzonder: ze bestaat uit zeven delen. Het getal zeven was 'heilig'.

Binnen valt onmiddellijk een zware centrale zuil op die het sterrengewelf ondersteunt. Naast het goed bewaarde koor, schept het een sfeer van toevluchtsoord-achtig samenzijn. Het hoofdaltaar uit 1774 is het werk van de beeldhouwer Stennes uit Neuerburg en werd drie jaar later geschilederd door Pierre de Hainausse. Op de rococo lambrisering bevindt zich een bas-reliëf van de Heilige Hubertus in de klassieke scène van het hert. Op de achterwand van de baldakijn zien we een Annunciatie van Maria en de Apostelen.

De koorbanken bieden slechts plaats aan enkele personen, maar met de draaiende ijzeren armen van de lessenaars en de gebeeldhouwde adelaars op een bol, beantwoorden zij aan het ritueel van het monastieke uurgebed. De rococo preekstoel is verrassend.

In de vloerbedekking van het middenschip bevinden zich verschillende grafplaten en grafkruisen van voormalige priesters van Weweler, Reuland en Thommen uit de 16de en 17de eeuw. De inwoners van Weweler, Reuland, Lascheid, Alster en Stoubach begraven hun familieleden nog steeds op de begraafplaats rond de kerk. Het kerkhof bevat enkele uitzonderlijke fraaie graven, soms met groot figuratief beeldhouwwerk of een adellijk schild. Sommige beelden die je hier zietwerden deeld vernietigd tijdens de Franse overheersing. Zie ook het bijzondere fresco aan de zuidelijke buitenmuur. In 2003 werd naast het kerkhof een nieuwe grafkapel ingewijd.

Jan Rymenams