Povlakte

De Povlakte is de grootste laagvlakte van Italië en vormt het hart van Noord-Italië. Ze strekt zich uit van de Alpen in het westen en noorden tot de Apennijnen in het zuiden, en loopt door tot aan de Adriatische Zee in het oosten. Het is een klassiek voorbeeld van een tektonisch bekken dat in de loop van miljoenen jaren volledig is opgevuld met sedimenten.

Geologisch gezien ligt de Povlakte in een zogenoemd voorlandbekken, tussen twee actieve orogenen: de Alpen en de Apennijnen. Tijdens de vorming van deze gebergten werd de aardkorst in het bekkengebied langzaam naar beneden gedrukt. Daardoor ontstond ruimte voor enorme hoeveelheden erosieproducten, aangevoerd vanuit de omliggende bergen. Rivieren zoals de Po en haar zijrivieren deponeerden daar hun lading van grind, zand, silt en klei.

In het westelijke deel domineren grovere, meer proximaal afgezetten sedimenten: conglomeraten en grof zand, vaak in waaierige rivierafzettingen (alluviale waaiers). Naar het oosten en richting het bekkencentrum worden de afzettingen fijner: fluviatiele zand- en siltlagen gaan over in kleiige, soms lacustriene of lagunair-mariene sedimenten. Deze korrelgrootteverandering weerspiegelt de afnemende transportsnelheid en -energie van de rivieren stroomafwaarts.

Pascal Brackman