Richelieu

Armand Jean du Plessis, Cardinal-Duc de Richelieu et de Fronsac (1585-1642), was ruim achttien jaar eerste minister van de vaak melancholieke Lodewijk XIII, die het regeren graag aan zijn kardinaal overliet. In wezen was Richelieus enige ambitie de majesteit van zijn koning te vergroten en Frankrijk tot bloei te brengen. Hij had daarvoor een eigen spionagenetwerk en hij besliste meedogenloos over leven en dood, wat hem de machtigste man van het land maakte.

Vooral door slimme investeringen werd hij ook een van de rijkste mannen van zijn tijd. Achter de onwrikbare staatsman ging een complex, breekbaar en bij vlagen excentriek privéleven schuil. Er gingen geruchten dat hij een affaire had met de bloedmooie dochter van zijn zuster, Marie-Madeleine de Vignerot. Zij woonde bij hem in en bestierde het huishouden. Of hun relatie incestueus was, is nooit bewezen.

Richelieu was een obsessieve kunstverzamelaar met onmetelijk diepe zakken. Ook zijn bibliotheek was legendarisch. Om de Franse taal te bewaken richtte hij de Académie française op. Zijn grootste persoonlijke luxe waren zijn katten. Hij had een speciale kamer voor hen en liet na zijn dood aan zijn veertien favoriete katten een aanzienlijk bedrag na.

Als toppunt van zijn megalomanie wilde hij een groots monument voor zichzelf. De koning gaf hem in 1631 toestemming om vanuit het niets een stad en een kasteel te bouwen, inclusief het recht om er markt te houden en een eigen rechtbank op te richten. Een plek waar Richelieu zijn maatschappelijke visie werkelijkheid zag worden, die de ordelijke geest van het absolute koningschap moest weerspiegelen.

Van de splendeur van weleer schiet weinig over. Van het imposante kasteel heeft geen steen de Franse Revolutie overleefd. In het naar de kardinaal vernoemde stadje staan veel huizen leeg. Behalve wat restaurants die van het toerisme leven is er nauwelijks middenstand. Door de lege, kaarsrechte straten tocht alleen de wind.

Mediahuis België