Park Gardino Scotto - Pisa

De Giardino Scotto vertegenwoordigt het laatste gebruik van een gebied in Pisa dat voortdurend transformaties heeft ondergaan, zoals blijkt uit de resultaten van recente archeologische opgravingen die hier zijn verricht. Het gebied was waarschijnlijk al gedeeltelijk bewoond in de Romeinse tijd, aangezien het aan de route van de Via Aemilia Scauri grenst. In de vroege Middeleeuwen verlaten, werd het in 1095 gekozen voor de stichting van de kerk van St. Andrew in Chinzica. In de 13e eeuw onderscheidde het zich als ambachtelijk gebied in verband met de productie van keramiek, vandaar de middeleeuwse naam Baractularia, terwijl hier in de 14e eeuw een reeks fabrieken werden geïnstalleerd voor het gieten van bronzen klokken, een activiteit waarin de Pisaanse meesters uitblonken.
In de 15e eeuw, na de verovering van de stad, besloten de Florentijnen een versterkte Citadel te bouwen (1440-75), ontworpen met medewerking van Brunelleschi en bedoeld om de burgers van Pisa in bedwang te houden. Bij de bouw, waarvan de twee halfronde torens en de stenen muur met schans aan de westkant zijn overgebleven, werd een deel van de middeleeuwse stadsmuren hergebruikt en werd de reeds bestaande wijk volledig verwoest.
In 1495 verwoestten de opstandige Pisanen de vesting gedeeltelijk; tussen 1509 en 1512, na de tweede Florentijnse verovering, gebruikte Antonio da Sangallo een deel van de vorige vesting en bouwde hij een nieuwe stervormige vesting in het zuiden, die nog zichtbaar is vanaf de Piazza Guerrazzi, en een bastion op de Arno.
De vesting werd in 1785 ontmanteld en op de plaats van het bastion werd een aristocratisch paleis gebouwd, dat al snel eigendom werd van Domenico Scotto, naar wie het genoemd werd, die het gedeelte achter de vesting als privétuin gebruikte. In 1936, toen het paleis Regia Questura (hoofdkwartier van de Koninklijke Politie) werd, werd het park door de laatste erfgenamen aan de burgers geschonken.

Willem Vandenameele