Sprookjestocht tussen Aurdal en Dokka

Als je aan deze route begint heb je eigenlijk geen flauw benul wat je te wachten staat. Vrijwel direct begint de klimpartij en voor je het weet rijd je al weer onverhard omhoog over een bochtige weg. Veel bochten gaan we krijgen deze dag. Dit moet weer een mooie trail worden. Daarna afdalen naar de Begna. Tja die komen we samen met de Etna weer een aantal keer tegen. We wisselen verhard en onverhard af over mooie bergwegen met bos en prachtige weidse uitzichten. Dit gaat door tot we in Aurdal zijn en even ervoor ontmoeten we Begna weer. We gaan de brug over en rijden tot aan Aurdal. Daar is de verplichte stop bij de bakerij i Valdress. Hier vind je koffie en heel lekkere broodjes. Kaneelbroodjes schijnen goed in de smaak te vallen. Voor elk wat wils, want er is genoeg. Heb je geen trek in brood dan kan je altijd Thai eten bij de uitbater ernaast. De bakkerij is niet te missen want je rijdt er recht tegen aan.

Nadat de maag gevuld is gaat de reis verder en we moeten flink aan de bak. Een heuse klim naar 936 meter met veel haarspeldbochten voordat we boven zijn. Negen haarspeltbochten verder draaien we de onverharde Fetjasetvegen op. We komen hier langs de meren Damtjernet, Engetjernet, Tjernstøltjernet en Kivostjernet. Als je naar links kijkt zie je de top van de 1165 meter hoge Binhovdknatten, een magische berg en hoogvlakte.

Al gelijk bij het eerste meer moet ik even stoppen. Waar ben ik beland? Het lijkt wel of ik op een andere planeet geland ben, een andere dimensie. Wat is dit een wonderschoon landschap. Dit is het land van dwergen en feeën. Een mythisch landschap. Zoiets moois zie je maar zelden. Hier moet je gewoon geweest zijn. Ik neem mijn tijd om alles op te nemen en het te laten bezinken.

Zoals ik al zei zitten we op bijna 935 meter hoogte, je kan goed zien dat de boomgrens bijna bereikt is. De bomen zijn de dwergen en al het mooie struikgewas, keien en water maken dit een echte feeënwereld. Wat is dit mooi.

We rijden dan ook op bijna 1000 meter hoogte en dit sprookjeslandschap wordt gekenmerkt door typische hooggebergte- en veenvegetatie. De beplanting bestaat hoofdzakelijk uit berkenbomen, lage struikgewassen, veenmos en diverse bergbloemen, passend bij het ruige, open landschap van de Noorse bergen. Lage berken, typisch voor deze hoogte en veenbloemen, gele bloemen die lijken op een combinatie van leeuwenbekjes en penstemon groeien veelvuldig in de veenachtige grond. Ook veenmos zie je hier, wat voor komt op de vochtigere delen van de hoogvlakte.

Het gebied biedt een panoramisch uitzicht en is omgeven door de natuurlijke, ongerepte flora van de Valdres-regio.

Dit pad met al zijn sprookjesachtige natuurschoon gaat kilometers door totdat we aan het einde 555 meter afdalen naar de Etna. Even oversteken en we gaan weer onverhard verder. Klimmend door het bos naar de volgende hoogvlakte. Het houdt niet op. We rijden over Svilosvegen naar het volgende sprookjes gebied. Hier zit een bekend stuk in, maar omdat we van de andere kant komen geeft dit een heel ander beeld. We rijden weer langs meren waarvan Garin de bekendste is. Wat is dit ook weer wonderschoon. Het is zo mooi dat ik er een lus aangemaakt heb, zodat je nog wat langer van dit sprookjesachtige landschap kan genieten. Mooie onverharde wegen in een nat landschap.

Nog nagenietend rijden we verder over mooie bos- en bergwegen en afwisselend verhard en onverhard. Langzaam aan dalen we weer naar 381 meter om bij de rivier Synna aan te komen, brug over en vervolgens weer afwisselend onverhard en verhard te klimmen, dalen en te klimmen naar ruim 700 meter. Veel bochten, mooie boswegen en soms weidse uitzichten. Uiteindelijk komen we weer bij de Etna en rijden we het laatste stuk onverhard langs de Etna.

Wat een prachtige route op deze mooie zonnige dag in Noorwegen.

In deze route zit ook weer meer onverhard dan wat de kaart laat zien.

De onbewerkte versie van deze route ging zeker niet zonder slag of stoot en helaas was mijn SD kaart ook nog eens vol. Het eerste stuk met hindernis kan je hier bekijken.