Langs de Umgebindehuisstraat: Dorprondje Eckartsberg

Op basis van de grootte en de begrenzing van het gebied wordt aangenomen dat het dorp al voor de Oostkolonisatie bestond. Eckardistorph werd voor het eerst schriftelijk vermeld in 1310. Op dat moment bezat het klooster St. Marienthal meerdere boerderijen, de rest behoorde toe aan Heinrich von Leipa. Het dorp werd waarschijnlijk vernoemd naar een locatiehouder genaamd Eckhard. Met de opkomst van de stad Zittau kochten geleidelijk aan welgestelde burgers van Zittau meerdere boerderijen. Aan het begin van de 16e eeuw nam de Raad van Zittau ook het aandeel van Marienthal over; daarmee behoorde het hele dorp hem toe. Met een korte onderbreking als gevolg van de Oberlausitzer Pönfall bleef Eckartsberg daarna altijd een van de Zittauer raatsdorpen, maar het klooster St. Marienthal voerde nog in 1618 een juridische strijd met de stad over eigendomsrechten in Eckartsberg. De Schleekretscham, gelegen in de Eckartsbachkloof in het noordwestelijke deel van het dorp, is sinds 1560 aantoonbaar in verband gebracht met een "Schleerichter am Berge"; niet ver daar vandaan vond in de tweede helft van de 16e eeuw een onsuccesvolle poging tot mijnbouw plaats. Sinds 1599 leidde vanuit de tunnel, het "Kuxloch", een pijpleiding naar het Eckartsberger slot, en vandaar naar Zittau. De Raad van Zittau liet de pijpleiding van Eckartsberg in 1682 en 1722 vernieuwen en uitbreiden met nieuwe watervoorzieningen bij de Hasenbergboerderijen. In 1676 werd bij de Schleekretscham de Schleemolen gebouwd.
Sinds de 18e eeuw bouwden burgers van Zittau zomerhuizen op de helling naar de Eckartsbach; deze trend duurde voort tot het midden van de 19e eeuw, daarna gaven ze de voorkeur aan het Zittauer gebergte. In tegenstelling tot de meeste andere Zittauer raatsdorpen werden in de 18e eeuw in Eckartsberg slechts enkele wevers gevestigd. De bewoners van het dorp waren voornamelijk boeren, ambachtslieden en dagloners. De Schleekretscham ontwikkelde zich aan het einde van de 18e eeuw tot een bekende ontmoetingsplaats buiten de dorpsgrenzen. De oude Zittau-Herrnhuter straat die door de Eckartsbachkloof bij de Schleekretscham leidde, werd tussen 1826 en 1827 uitgebreid tot de Hohen Heer- und Landstraße, langs de weg werden de zogenaamde "Vierhäuser" gebouwd. In de Eckartsbachaue aan de voet van de Hasenberg begon men in 1843 met de winning van bruinkool. In de tweede helft van de 19e eeuw werd de bruinkoolwinning uitgebreid, naast de "Braunkohlenwerk zum Schlößchen" en de "Gerlach'schen Braunkohlenwerk" ontstonden er op de aangrenzende Zittauer Hasenbergvelden meer mijnen, waar Zittauer burgers en ambachtslieden in voornamelijk kleine schachten kolen lieten delven met veronachtzaming van de veiligheid. Vooral in het "Braunkohlenwerk zum Schlößchen" vonden er in de jaren 1860 verschillende dodelijke ongevallen plaats. Achter de Schleekretscham werd in het midden van de 19e eeuw een steengroeve aangelegd, waar basalt werd gewonnen en verwerkt tot grind voor de wegen- en spoorbouw. In de directe omgeving van de steengroeve werd in 1911 aan de Zittau-Löbauer Chaussee de papierkokerfabriek van Alfred Hübner GmbH opgericht, verdere industriële vestigingen vonden niet plaats. Eckartsberg was altijd ondergeschikt aan Zittau.
De basaltfabriek werd in de tweede helft van de 20e eeuw stilgelegd. De papiermolen tussen de ingangen van de basaltfabriek en de Schleekretscham vormde in de DDR-tijden het productiegebied van papierkokers van de VEB Papierverarbeitungswerk Zittau. De boeren van Eckartsberg werden in 1953 gecollectiviseerd in de LPG "Aufstieg", die 285 ha bewerkte. In 1960 werden het Gut Oberhasenberg en de twee Zittauer Hasenbergboerderijen samengevoegd tot de "GPG Hasenberg", die op 45 ha ten noorden van Zittau tot aan Weinau groenten verbouwde. In 1965 werd Radgendorf geannexeerd. Na de politieke omwenteling werden in de jaren 1990 aan het zuidoostelijke einde van Eckartsberg het industriegebied "Zittau Nord/Ost" aangelegd, dat voor ongeveer 20% op het grondgebied van Eckartsberg van 110 ha ligt. Sinds de privatisering in 1991 opereert de papierkokerfabriek als Eckartsberger Papierverarbeitung GmbH. Op 1 maart 1994 fuseerden Middelherwigsdorf, Oberseifersdorf en Eckartsberg tot een grote gemeente Middelherwigsdorf. Sinds 2000 loopt ten noorden van het dorp de Zittauer noordelijke rondweg van de Bundesstraße 178.