Calp - Puerto Vall d' Ebo - Puerto de Sa Crueta - C

🚴‍♂️ Costa Blanca Queen Stage – Vall d’Ebo & Collado de Bixauca

120 kilometer, 2.400 hoogtemeters en een diepe rit door het ruige binnenland van Alicante

Sommige routes voelen groot omdat ze lang zijn.

Andere omdat ze zwaar zijn.

En dan zijn er ritten die beide combineren met een landschap dat iedere inspanning groter doet aanvoelen.

Dit is zo’n rit.

Vanuit Calpe trek je weg van de Middellandse Zee en steeds dieper de bergen in. Eerst langs de bekende wegen van Benissa, Xaló en Alcalalí, daarna voorbij dorpen waar het tempo vanzelf zakt en het verkeer bijna verdwijnt.

Voor je liggen twee serieuze beklimmingen.

De eerste voert naar La Vall d’Ebo, diep in het kalkstenen binnenland.

De tweede, Collado de Bixauca, slingert door een stiller en ruiger landschap voordat je via Tàrbena, Callosa d’en Sarrià en Altea la Vella opnieuw naar de kust terugkeert.

Met ongeveer 120 kilometer en 2.400 hoogtemeters is dit geen trainingsrondje.

Dit is een dagtocht.

Een bergrit.

Een koninginnenrit.

 

📊 Ritdetails

📍 Start & finish: Calpe

📏 Afstand: ca. 120 km

⛰️ Hoogtemeters: ca. 2.400 hm

💪 Conditie: ⭐⭐⭐⭐☆

🎯 Techniek: ⭐⭐⭐⭐☆

🛣️ Ondergrond: Goed Spaans asfalt, lange bergwegen en technische afdalingen

🌄 Karakter: Lang, bergachtig, stil en uitgesproken avontuurlijk

🔥 Hoofdact: Vall d’Ebo & Collado de Bixauca

 

🗺️ De Route

We vertrekken vanuit Calpe.

De Peñón de Ifach torent boven de kust uit, de Middellandse Zee ligt naast ons en voorlopig voelt alles vertrouwd.

Maar niet voor lang.

De eerste echte inspanning wacht al vroeg.

🌊 La Fustera – de eerste prik

La Fustera is kort.

Maar hij doet precies wat een goede opener moet doen.

De hartslag gaat omhoog.

De benen worden wakker.

En de zee blijft nog even zichtbaar naast je.

De weg kronkelt omhoog met uitzicht over de kust en maakt meteen duidelijk dat dit geen rustige koffierit wordt.

De vergelijking met de Poggio van de Costa Blanca voelt hier op zijn plaats.

Niet extreem.

Wel scherp genoeg om aandacht te vragen.

Via Benissa draaien we daarna langzaam het binnenland in.

De zee verdwijnt.

De bergen nemen het over.

🍇 De Jalón-vallei – kilometers om te verzamelen

Richting Xaló wordt het landschap vriendelijker.

Wijngaarden.

Amandelbomen.

Olijfgaarden.

Brede valleien.

Dit is het stuk waarop je ritme vindt.

Via Alcalalí rollen we verder richting Orba, Tormos en Sagra.

De wegen zijn rustig.

Het profiel glooit.

En voor even lijkt het alsof de dag vriendelijk blijft.

Maar richting Sagra verandert de horizon.

De bergen schuiven dichter naar elkaar toe.

En voor ons begint de eerste grote klim.

⛰️ Vall d’Ebo – de eerste grote afspraak

📏 Lengte: ca. 8 km
📈 Gemiddeld: ca. 6%
🏷️ Categorie: 2

Vanuit Sagra begint de klim naar La Vall d’Ebo.

Geen muur.

Geen brutale percentages.

Wel een constante stijging die langzaam in de benen kruipt.

De weg slingert door kalkstenen berglandschap en geurige dennenbossen.

Bocht na bocht.

Kilometer na kilometer.

Het gemiddelde van ongeveer zes procent lijkt beheersbaar, maar over acht kilometer is er weinig ruimte om echt te herstellen.

Dit is een klim om te doseren.

Niet om op de eerste helling te bewijzen hoe goed de benen voelen.

Hoe hoger je komt, hoe ruiger het landschap.

De vallei opent zich onder je.

De stilte wordt groter.

En uiteindelijk verschijnt het hooggelegen dorp Vall d’Ebo.

Een plek die ver weg voelt van de drukte aan de kust.

Precies daarom past hij zo goed in deze route.

🎢 Naar Castell de Castells – dieper het binnenland in

Na de top volgt een technische afdaling.

De weg daalt diep de bergen in, richting Castell de Castells.

Het landschap verandert opnieuw.

Minder open.

Meer rots.

Meer ravijn.

Meer gevoel van afzondering.

Hier voelt de Costa Blanca nauwelijks nog als een kustregio.

Het is puur bergland.

In Castell de Castells begint de volgende serieuze opdracht.

🏔️ Collado de Bixauca – de stille tweede helft

📏 Lengte: ca. 5,9 km
⛰️ Hoogteverschil: ca. 260 m
📈 Gemiddeld: ca. 4,1%

De Collado de Bixauca is geen klim die schreeuwt.

Hij kruipt in je.

De weg slingert omhoog via haarspeldbochten en onregelmatige stukken waar het ene moment ruimte is om tempo te maken en het volgende moment weer stevig moet worden teruggeschakeld.

Na Vall d’Ebo zit er al serieus werk in de benen.

En daardoor voelt iedere verandering in hellingspercentage net wat harder.

Toch is dit een klim met schoonheid.

Niet omdat hij extreem is.

Maar omdat hij stil is.

De uitzichten wisselen voortdurend.

Bergen rondom.

Dorpen diep beneden.

En in de verte opnieuw een glimp van de kust.

De top is geen theatrale finish.

Wel een plek waar je beseft hoeveel terrein je al hebt doorkruist.

🌄 Tàrbena – de weg draait terug naar zee

Vanaf de top begint een lange afdaling richting Tàrbena.

En plots wordt zwaartekracht opnieuw je bondgenoot.

De weg slingert over goed asfalt door een ruig berglandschap.

Denken hoeft hier nauwelijks.

Alleen kijken.

Insturen.

Versnellen.

En opnieuw.

Tàrbena verschijnt als een wit bergdorp tussen de rotsen.

Een ideale plek om even tempo te laten zakken.

Daarna volgt de langere afdaling richting Callosa d’en Sarrià.

De temperatuur stijgt.

De begroeiing wordt zachter.

Citrusbomen verschijnen opnieuw langs de weg.

En langzaam komt het kustgevoel terug.

🌿 Callosa en de rand van de Algar-vallei

Rond Callosa d’en Sarrià verandert de rit opnieuw van karakter.

De hoge bergen liggen achter ons.

Boomgaarden en dorpen nemen hun plaats in.

Niet ver hiervandaan liggen de bekende watervallen van Algar, maar vandaag blijft de focus op de weg.

De kilometers beginnen te tellen.

De hoogtemeters ook.

En toch ligt er nog steeds een stuk route voor ons.

Geen grote klim meer.

Wel vermoeidheid.

En dat kan minstens zo zwaar zijn.

🌊 Altea la Vella – de kust komt terug

Via Altea la Vella rijden we opnieuw richting zee.

De Sierra de Bèrnia blijft als een indrukwekkende muur achter ons liggen terwijl voor ons de Middellandse Zee opnieuw verschijnt.

Dat eerste moment waarop het blauw terugkomt, voelt bijna als thuiskomen.

De route wordt vlakker.

De inspanning verandert.

Niet langer overleven.

Wel uitrijden.

🌅 De laatste kilometers naar Calpe

De laatste fase loopt opnieuw richting Calpe.

De snelheid gaat vanzelf omhoog.

De lucht ruikt naar zout.

De bergen liggen achter je.

En de Peñón de Ifach verschijnt opnieuw aan de horizon.

Dezelfde rots waarmee de dag begon.

Alleen voelt alles nu anders.

120 kilometer.

2.400 hoogtemeters.

Twee serieuze beklimmingen.

En een dag waarop de kust soms urenlang volledig uit beeld verdween.

Nu ligt ze er weer.

Alsof ze op je heeft gewacht.

 

✨ Hoogtepunten

🔥 La Fustera
Een korte en levendige opener met prachtig zicht over de Middellandse Zee.

🍇 Xaló & de Jalón-vallei
Een ideaal ritmestuk tussen wijngaarden, olijfgaarden en amandelbomen.

🧗 Vall d’Ebo
Een constante Cat. 2-klim die je diep het kalkstenen binnenland in trekt.

🏔️ Collado de Bixauca
Een stille en grillige bergpas met haarspeldbochten en voortdurend veranderende uitzichten.

🏘️ Castell de Castells & Tàrbena
Twee authentieke bergdorpen die perfect passen bij het afgelegen karakter van deze route.

🎢 De lange afdaling naar Callosa
Een prachtige overgang van ruig hoogland naar mediterrane valleien.

🌊 De terugkeer naar zee
Na uren tussen bergen en ravijnen voelt de kustfinale bijna als een beloning.

 

💡 Tips voor onderweg

Denk in uren, niet in kilometers.
120 kilometer met 2.400 hoogtemeters vraagt om discipline. Begin beheerst en laat de eerste veertig kilometer vooral in je voordeel werken.

Eet vroeg en vaak.
Wacht niet tot Vall d’Ebo. Een rit van deze lengte vraagt continu voeding en drinken.

Gebruik Xaló als bevoorradingsmoment.
Daarna worden voorzieningen schaarser en ligt het zwaarste deel van de route nog voor je.

Doseer Vall d’Ebo.
De percentages zijn niet extreem, maar de klim is lang genoeg om je te straffen als je te hard begint.

Bewaar iets voor Bixauca.
De tweede klim oogt op papier makkelijker, maar met veel hoogtemeters in de benen kan hij onverwacht zwaar aanvoelen.

Respecteer de afdalingen.
Vooral na Vall d’Ebo en richting Tàrbena zijn de bochten technisch en soms onoverzichtelijk.

Neem een windvest mee.
De temperatuurverschillen tussen kust en binnenland kunnen groot zijn, zeker tijdens lange afdalingen.

 

🏁 Slotgedachten

Deze route is groot.

Niet alleen in afstand.

Niet alleen in hoogtemeters.

Maar in gevoel.

Je vertrekt vanuit een van de bekendste wielersteden van Spanje en rijdt steeds verder weg van alles wat vertrouwd is.

Van kust naar wijngaard.

Van wijngaard naar bergpas.

Van bergpas naar ravijn.

Van stilte naar snelheid.

En uiteindelijk weer terug naar zee.

De Vall d’Ebo test je ritme.

De Collado de Bixauca test je geduld.

De afstand test je karakter.

En precies daarom voelt dit als een echte koninginnenrit.

Wanneer de Peñón de Ifach opnieuw boven Calpe verschijnt, staat er 120 kilometer op de teller en ruim 2.400 hoogtemeters in de benen.

Maar cijfers vertellen ook hier niet het hele verhaal.

Wat blijft hangen, zijn de lege bergwegen.

De stilte van Castell de Castells.

De lange afdaling via Tàrbena.

En dat eerste moment waarop je na uren in het binnenland de Middellandse Zee opnieuw ziet.

Sommige ritten maken indruk. Andere verdienen een plaats in je geheugen.

Deze hoort bij die laatste categorie. 🇪🇸🚴‍♂️⛰️