Sint-Niklaaskerk

Tijdens Emile Braun’s ambtstermijn kreeg Gent een ernorme gedaanteverandering. Nieuwe straten zoals de Belfortstraat, de Baudeloostraat en de Kunstlaan werden getrokken, bruggen waaronder de Verlorenkost- en de Minnemeersbrug werden gebouwd en de stad werd de Nederlandse Schouwburg, het Museum voor Schone Kunsten en het Sint-Pietersstation rijker. In de zogenaamde Kuip van Gent was de transformatie echter het meest opvallend.

Het Belfort, de Sint-Baafskathedraal en de Sint-Niklaaskerk werden ontdaan van de huizen die er tegenaan waren gebouwd en ook de kleine straatjes die de tussenliggende pleinen in de loop der eeuwen hadden ingepalmd, verdwenen.

Ook voor de Achtersikkel, het stadhuis, het Gravensteen, de Graslei, de Koornlei en het Veerleplein werd een restauratieplan uitgevoerd.

Naast de herwaardering van het Gentse historisch erfgoed diende zich ook de noodzaak aan om de publieke voorzieningen op een twintigste-eeuws niveau te brengen. Productie en distributie van elektriciteit, water en gas werden ondergebracht in stedelijke of gemengde regieën en de stad nam ook de verantwoordelijkheid op zich voor onder meer afvalophaling, stadsreiniging en ruimdiensten. Naar mobiliteit toe introduceerde Braun de elektrische tram in Gent, die uitgebaat werd door de private onderneming Tramways électriques de Gand. Bij dit alles kreeg Braun de nodige steun van zijn persoonlijke vriend Paul de Smet de Nayer, Gentenaar en katholiek minister van Openbare Werken tussen 1899 en 1907.

De Wereldtentoonstelling van 1913 te Gent, die voor Braun de bekroning was van meer dan dertig jaar dagelijkse inzet, bood de bezoeker dan ook een stad aan die vanuit historisch, toeristisch en urbanistisch oogpunt een voorbeeld voor Europa mocht worden genoemd. Op 11 januari 1914 werd Braun als sluitstuk van de expo gehuldigd en werd zijn borstbeeld, gebeeldhouwd door George Minne, op het stadhuis onthuld.

RouteYou Info