Nieuwe Wandeling, gevangenis

"Wij liepen langs lage werkhuizen in hunne pij van dik stof. Eene fabriek floot plots als de gil van een wijf dat men verkracht. Groote poorten gingen open onder een krank lantarenlicht: menschenmassa's gulpten naar buiten, vrouwen en mannen dooreen. Haastig klepten hunne klompen. Hier en daar ontbloeide in het duister het gloeiënd koolken van een pijp die men aanstak. Een rauwe kreet weêrgalmde; een miauwen als van een tijgerkat antwoordde: liefdeverklaring, in obscoene beeldspraak, die een spinner van verre zijn meisje, een haspelaarster, tegensloeg... – Wij stapten, haastig. Nu lag het water verlaten weêr, altijd het water, het eeuwige water en zijn onzichtbaar zeulen van zompig-zware drassen vol onbekend leven en zékeren dood. (...) Verre zagen wij, zwaar blokkend tegen de wazige vervloeiïng van het stadslicht, de gevangenis als een donker paleis voor reuzen, hare kanteelen als harde maaltanden op de groenig-besluiërde lucht." (De leemen torens)

Literair Gent