Gedenksteen 6de Linie en Franse 16de Jagers te voet.

Deze gedenksteen werd opgericht door het 6de Linieregiment en het 16de Jagers te Voet uit Frankrijk, ter herinnering aan hun deelname aan de herovering van Ramskapelle op 31 oktober 1914 (IJzerslag). De Slag aan de IJzer startte op 18 oktober 1914. Na de aftocht uit Antwerpen namen de Belgische divisies rond half oktober hun nieuwe posities in ten oosten en ten westen van de IJzer. Zo ook te Ramskapelle, waar de inwoners vluchtten. Het Belgische front bleef echter verder afbrokkelen en de Belgen moesten zich bijna volledig op de linkeroever van de IJzer terugtrekken. Op 23 oktober staken de Duitsers massaal de IJzer over en bleven verder oprukken. Bij een algemene aanval geraakten de Duitsers tot bij de molen van Ramskapelle. De Belgische Linieregimenten weerstonden geruime tijd de hardnekkige aanvallen. Kerk en huizen werden tot puin herleid. De Slag aan de IJzer werd beëindigd met hulp van de onderwaterzetting vanaf de nacht van 29 op 30 oktober. De afwateringssluis van de Noordvaart werd opengezet en door dit enkele nachten te herhalen, steeg het water tussen de IJzer en de spoorwegberm Nieuwpoort-Diksmuide. Te Ramskapelle vonden op 30 en 31 oktober nog de laatste verbeten gevechten plaats om de Duitsers achter het station van Ramskapelle, de spoorwegberm en het wassende water te dwingen. De bres moest worden gedicht door het 6e Linieregiment, een bataljon van het 7de Linieregiment en 2 compagnies van het 14de Linieregiment, terwijl 2 Franse bataljons (Jagers en Algerijnse tirailleurs) bijstand verleenden. De Duitsers hadden zich met hun mitrailleurs op de hoogte van de molen geïnstalleerd. De tegenaanval werd ingezet op 30 oktober 's morgens. De Franse artillerie beschoot Ramskapelle om de Duitse posten uit te schakelen. Daarna trokken de Algerijnen met een groot élan op, maar werden ze door de Duitsers neergemaaid. Overlevenden deinsden terug en werden opgevangen door het 6de Linie en de Franse Jagers, voor wie ze de weg hadden gebaand. Ondertussen steeg het water. 's Morgens, op 31 oktober, werd een nieuwe aanval ingezet. In korte golven rukten de Belgen en de Fransen voorbij de molen en in de straten van Ramskapelle ontstonden verbeten bajonetgevechten. Het wassende water stond aan hun kant en de Duitsers trokken achteruit. Op 31 oktober waren nog slechts enkele hoger gelegen delen in het onderwater gezet gebied in Duitse handen. Die werden ingericht tot vooruitgeschoven stellingen. Het IJzerfront was gestabiliseerd. Beide legers groeven zich in. De Slag aan de IJzer was voorbij. Tijdens de stellingenoorlog in de daaropvolgende jaren kende de door een Belgische legerdivisie verdedigde sector Ramskapelle eerder kleinschalige gevechten en beschietingen. Pas tegen het einde van de oorlog, met het Duitse Lente-Offensief, kwam er weer beweging aan de spoorwegberm. Met het Geallieerde Eindoffensief van september 1918 konden Belgen en Fransen eindelijk de spoorwegberm verlaten om de onderwater gezette vlakte over te steken.

Op de gedenksteen is er zowel een franse als nederlandse tekst te lezen:
Op de plaat uit witte natuursteen: 'Le 31 Octobre 1914 le 16e bataillon de chasseurs à pied français et notre 6e régiment de ligne - enlevèrent en commun et à la baionnette - le village de Ramskapelle et le 30 Octobre 1938 offrirent - en commun et en souvenir - cette plaque commémorative - à la population de Ramskapelle'.
'Den 31 Oktober 1914 heroverden het 16e bataljon Fransche jagers te voet en ons 6e linieregiment gezamenlyk en op den punt hunner bajonnetten het dorp van Ramskapelle en boden gezamenlyk en als broederlyke gedenkenis dezen opschriftsteen aan de bevolking van Ramskapelle den 30 Oktober 1938.'

Maxim de Ridder