Sint-Martinuskerk Volkegem

De geschiedenis van de Volkegemse Sint-Martinuskerk is gehuld in de nevelen van een zeer oud verleden. De historicus Berings is er van overtuigd dat hier al een kerk bestond in de zevende eeuw, dus zowat rond het jaar 600. Het was toen de moederkerk in een grote parochie waartoe ook de kapellen van Pamel, Edelare en Leupegem behoorden.
Rond het jaar 1110 was de toestand grondig veranderd: Volkegem was toen op kerkelijk gebied een bezit van de abdij van Ename.
Als men het stemmige gebouw binnenstapt merkt men nog duidelijk dat het aanvankelijk een eenbeukige Romaanse kerk was die later met een zijbeuk werd uitgebreid. Een merkwaardigheid in deze kerk is het hoofdaltaar dat bestaat uit een 15de eeuwse stenen grafplaat voor Pastoor Rogier van Brakel. Deze Rogier van Brakel kreeg een straatnaam toebedeeld. De straat begint aan het De La Kethulleplein en loopt in de richting van Mater. De klokketoren dateert van het einde van de zeventiende of het begin van de achttiende eeuw.
De zoldering van het kerkje werd in de 18de eeuw sterk verfraaid door een zeer fijne stucdecoratie waarin het jaartal 1725 werd verwerkt. Zeven jaar later kreeg de Volkegemse kerk een mooie eiken preekstoel.
Het orgel dateert uit 1821 en werd vervaardigd door de familie Hubeau uit Nukerke. Na de tweede wereldoorlog onderging de kerk een grondige restauratie. Hierbij werd de oude doopkapel afgebroken en vervangen door een nieuwe. Rond 1982 - 1984 werden orgel en kerk grondig gerestaureerd. Een tweede restauratiefase begon in 1989.
Wie dit kerkje op zijn mooist wil zien, moet het bekijken van in de Bagettestrraat in Volkegem, aan de kromming naar het De la Kethulleplein. Heel wat kunstschilders en fotografen hebben het afgebeeld, recentelijk nog onder impuls van VASA, het Vlaamse Ardennen Schilders Atelier.

Thierry De Vos