Kasteel Pecsteen

Het kasteeldomein Pecsteen, met oorsprong in het begin van de 18de eeuw, bestaat uit een kasteel in neorenaissancestijl van circa 1900, met een loodrecht er op geënte dreef, twee koetsgebouwen en een deels bewaarde omwalling achter het kasteel. Het buitenverblijf was aanvankelijk eigendom van Charles Martin de Cuyper, advocaat in de Raad van Vlaanderen, en Anna Françoise van Waesberghe. In 1758 wordt het domein verkocht aan een zekere J. Andri, die het in 1783 doorverkoopt aan de rijke burger, ondernemer, stokhouder van de baronieën Male en Vyve, griffier van het feodaal hof te Brugge en tresorier van Damme, Charles Jean Dhont (1723-1798). Aangezien het huwelijk van Charles Dhont met Isabelle Claesman († 1768) en ook het tweede huwelijk met Anne le Bailly (1751-1830) kinderloos blijft, wordt de aanzienlijke erfenis van Charles Dhont op het einde van de 18de eeuw verdeeld onder de nakomelingen van zijn broer. Zo erft Anne Marie Dhont in 1798 het kasteeldomein. Zij trouwt in 1800 met Jacques-Philippe Pecsteen (1769-1849), die van 1813 tot 1830 burgemeester van Ruddervoorde zal zijn. Vanaf 1800 tot heden is het kasteeldomein onafgebroken in handen van de familie Pecsteen. Circa 1815 breidt Pecsteen de toenmalige woonst uit met drie torens, op de locatie van de huidige. In 1906 wordt het kasteel herbouwd door de provinciale architect van OostVlaanderen Stephan Mortier (1857-1934), die talrijke openbare gebouwen ontwerpt in bij voorkeur de neogotiek. Het kasteel is ondertussen geërfd door zijn kleinzoon baron Raymond Pecsteen-de Meester (1867-1965), wiens erfgenamen nog steeds het kasteel bewonen. Tijdens de Eerste Wereldoorlog dient het kasteel als onderkomen van de Duitse kroonprins. Oorspronkelijk rijke detaillering met parkconstructies, waaronder een hondenkennel met bakhuis, bruggen, een speelveld met schuilplaats, een ijskelder, een cementrustieke grot, een acetyleenfabriekje, evt. ook een boothuis. Thans enkel nog een bewaarde grot en ijskelder.

Yvan Vandamme