Rotureweg

Een schrijver uit de 19e eeuw riep dat de straat zijn naam te danken had aan de kleine mensen, de gewone burgers die er woonden, terwijl de edelen de voorkeur zouden hebben gegeven aan de belangrijkste wegen: straat Puits-en-Sock en straat Jean d’Outremeuse. Dit is uiteraard onjuist. Dit steegje, uiterst smal, dankt zijn naam aan het Latijnse via rupta, gebroken weg, die door de velden is aangelegd. Deze weg was slechts een secundair pad, gebaand in de vlakte om toegang te geven tot de velden die daar ooit waren. Het pittoreske karakter van de straat heeft altijd liefhebbers van tradities en folklore aangetrokken: het theater van marionetten, cråmignons en andere lokale festiviteiten hebben daar altijd plaatsgevonden. Vanuit daar begint elk jaar de optocht van de begrafenis van Matî l’ohê (letterlijk Mathieu het bot). Deze ceremonie sluit de vieringen van 15 augustus in Luik af: symbolisch wordt het bot van de ham begraven om duidelijk het einde van de rijkdom en festiviteiten aan te geven. Veel beroepsrouwen zwaaien met selder takken als bloemen. Deze gewoonte is vergelijkbaar met die welke nog soms worden georganiseerd op Aswoensdag na sommige carnaval (zoals in Spa). Op nummer 58 herinnert een gedenkplaat ons eraan dat de legende Tchantchès op miraculeuze wijze in dit steegje tussen twee stenen is geboren. Het is Jean Bosly, een Waalse auteur, die de auteur is van de beroemdste legende van Tchantchès, geschreven in 1956. Langs de straat ziet u twee potales. Aan het einde van de straat zal de leeuwenkooi worden vermeld, geplaatst in 1909 naar aanleiding van een tramongeluk. Een jongen die uit de straat Roture kwam, had de straat Puits-en-Sock overgestoken zonder op het aankomende tram te letten. Om verdere ongevallen te voorkomen, werden er ijzeren hekken geplaatst om de uitrit te vertragen. Illu: Straat Roture in 1905 Illu: Foto van het gedenkteken ter ere van de legende van Tchantchès

Fédération du Tourisme de la province de Liège