Watermolen van Zevenborren

De molen van Zevenborren was een graanwatermolen die gebouwd werd in 1402. Hij was eigendom van de priorij van Zevenborren door schenking van hertogin Joanna van Brabant. 

Staand met de rug naar de Molenvijver ziet men in het midden het molenaarshuis (witte gevel met groene luiken) met uiterst links een schuur en daarnaast een bakhuis. Deze gebouwen dateren uit het midden van de 19de eeuw. Uiterst rechts ziet men herenhuis van eind 19de eeuw dat later ook nog gediend heeft als restaurant. Noteer het grote verval van het terrein: de achterzijde van de molenaarshuis en het herenhuis hebben aan de achterzijde een verdieping meer dan aan de voorzijde.   

Het waterrad werd na de Tweede Wereldoorlog vervangen door een turbine, die nooit goed gewerkt heeft omwille van de bladval van de omliggende bomen. 

De watermolen werd in 1981 beschermd als monument. Thans is de molen gerenoveerd tot woning en is niet te bezoeken. De volledige maalinstallatie is bewaard en in redelijke staat. Het debiet is zeer gering: ongeveer 10l/sec, maar het verval bedraagt 6m 99. Dankzij de molenvijver kon een hoger debiet verkregen worden: ’s nachts werd het water opgestuwd, om overdag afgemaald te worden.   

B&B Plattestien