Station Sint Gillis-Waas

 De ‘Chemin de Fer International de Malines à Terneuzen’ werd opgericht in 1868.

In minder dan drie jaar tijd werden spoorrails aangelegd en de stations opgebouwd zodat de spoorlijn in de zomer van 1871 feestelijk kon geopend worden. In 1966 was station Sint-Gillis-Waas jarenlang een vaste stopplaats langs het spoortraject Mechelen-Terneuzen ( MT ).

De eerste reizigerstreinen stopten achtereenvolgens in Mechelen, Hombeek, Blaasveld, Willebroek, Puur, Bornem, Temse, Sint- Niklaas, Sint-Gillis-Waas, De Klinge, Hulst, Axel, Sluiskil en Terneuzen.

De spoorlijn liep door het open veld , waardoor er in de meeste dorpen een aanvoerweg moest komen naar het station. Ook in Sint-Gillis-Waas moest in allerijl een gedeelte van de toenmalige Tybaertstraat verhard worden om een vlotte toegang naar het station te waarborgen. Deze nieuwe kasseiweg kreeg al snel de toepasselijke naam ‘Statiestraat’ mee. Het aantal reizigers is door de jaren heen vrij bescheiden gebleven. Gemiddeld tien keer per dag konden de inwoners van Sint Gillis de trein nemen richting Sint- Niklaas of Hulst. Bij speciale vieringen en kermissen werden er extra treinen ingezet. Het goederenver keer was van groot belang voor de inkomsten van de private spoormaatschappij. Steenkool en ijzererts werden gelost in de haven van Terneuzen om dan via de spoorlijn naar Duitsland te worden gebracht. Ook werden er massa’s suikerbieten en andere landbouwproducten vervoerd. De verwoestingen van de eerste Wereldoorlog brachten de maatschappij voor het eerst in de problemen, maar de goede economische situatie in de jaren twintig van de vorige eeuw zorgde voor een snel herstel. In het station van Sint-Gillis-Waas werden er in deze periode hoofdzakelijk wagons met boomstammen gelost. De bloei van de klompennijverheid zorgde ervoor dat er soms meer dan tien wagons tegelijkertijd op de loskaai stonden. Het station was niet geschikt voor zoveel bedrijvigheid. De lokale handelaars en nijveraars zetten in 1926 dan ook een petitie op met als doel de vergroting der Statie van Sint Gillis te bekomen. Het te kleine station zorgde voor tijdverlies en leverde volgens het verzoekschrift ook een voortdurend gevaar op. Het jammerlijk overlijden van Verrebroekenaar Pulaert Mets in 1926 bewees dat het laden en lossen inderdaad niet zonder gevaar was.

In 1928 ging de Maatschappij Mechelen-Terneuzen in op het verzoek om het station te vergroten. De hoogdagen van het station waren toen eigenlijk al geteld. De economische crisis van 1933 had immers een grote weerslag op het goederenverkeer en de private spoormaatschappij kwam in de problemen. De tweede Wereldoorlog zorgde voor de definitieve doodsteek. Geplaagd door zware financiële nood ging de maatschappij in 1948 in liquidatie. De nationale spoorwegen van Nederland en België moesten de lijn overnemen. Op 18 mei 1952 viel het doek voor tachtig jaar reizigersverkeer toen de laatste personentrein vanuit Hulst naar Sint- Niklaas reed. Het verzoek van het gemeentebestuur om tijdens de spitsuren de reizigerstreinen te behouden werd afgewezen. Enkel in de strenge winter van 1962-1963 is de trein nog even terug geweest tussen De Klinge en Sint-Niklaas. Het goederenverkeer overleefde tot 1975, maar werd tot een minimum herleid. De sloop van het station in 1966 was een logisch gevolg van deze teloorgang.

drumont