Een toren aan Aarschot-plage. Bewijzen van een vroegere zee.

De Sint-Rochustoren is het enige overblijfsel, en waarschijnlijk zelfs de belforttoren, van de voormalige lakenhal. De gotische toren werd omstreeks 1300 opgetrokken in ijzerzandsteen en is dus een duidelijk voorbeeld van de populariteit van deze steensoort in die periode voor officiële gebouwen. In 1719 bouwde de stad een nieuw stadhuis tegen de Sint-Rochustoren aa, die sindsdien dienst deed als veilige bewaarplaats van de stedelijke vrijheidskeure en van andere belangrijke stedelijke archiefstukkenen. Tot 1794 was de torens soms gevangenis, folter- en gijzelaarskamer. Hij was zeker in de 19de eeuw wit bepleisterd. In 1920 werd het verwoeste stadhuis afgebroken en kwam te toren vrij te staan. Het gebouw werde vervolgens lange tijd gebruikt als politiebureau en als kantoor van de dienst voor toerisme. De toren werd in 2005 ingericht als een Middeleeuwse donjon, hoewel hij dat helemaal niet geweest is.

In hoeverre het uitzicht van de toren nog beanwtoordt aan het oorspronkelijk bouwwerk, weten we niet. Bijzonder is dat hier zowat alles – zelfs de kruisramen – van ijzerzandsteen gemaakt is en er geen andere steensoort dan ijzerzandsteen werd gebruikt . Als je even rond de toren wandelt, zie je zowat alle fenomen die we eerder deze wandeling besproken hebben: verwering, ijzerconcreties, goethiet, restauratiemortels, gaten van metselbijen en charreerslagen.

Onderaan zie je stenen met wormachtige figuren. Je hebt deze waarschijnlijk al op andere plaatsen met ijzrzandsteen gezien en je afgevraagd wat dit is. Dit zijn graafgangen van strandwormen en een bewijs dat de bodem zijn oorspong vindt in een maritiem milieu. Deze strandwormen moeten hier druk bezig geweest zijn. Bij leven werden de wanden van de gangen verstevigd met afgezet slijm. Nadien werden die gangen opgevuld met zand en tijdens het bodemproces gefossiliseerd.

Jan Rymenams