De blinden ("Les aveugles") - Doornik

Deze groep van vier blinde mannen, geleid door een kind, is een bronzen werk van Guillaume Charlier.

De groep bestaat uit vijf meer dan levensgrote figuren. Voor hen loopt een jongetje, dat in profiel een ernstig en bedachtzaam hoofd toont, maar bijzonder levendig is. Hij draagt alleen een versleten tuniek die strak om zijn middel is getrokken. Zijn linkervoet wijst naar voren, zijn rechterarm hangt naast hem, terwijl de hand van zijn linkerarm, gevouwen op borsthoogte, de open rechterhand van een oude man omklemt die op zijn schouder rust...
 

Deze eerste man, stevig gebouwd, loopt met een zware, onvaste tred, zijn linkerhand rust op een knoestige stok. Zijn hele lichaam is gedrapeerd in een stof die zowel zwaar als soepel is, met lange plooien die tot zijn knieën vallen. Deze stof omlijst ook het masker, kaal en benig, met prominente jukbeenderen. De oogleden zijn neergeslagen, maar de ogen buigen naar boven om naar binnen te staren.

Achter deze ongelukkige man komt een oude man, ook leunend op een stok; zijn voorhoofd is ingedrukt, zijn borst en linkerschouder benig en kaal; de draperie, die uitvoerig is behandeld, onthult trillende knieën door de tranen heen. Het gezicht weerspiegelt een bittere en mysterieuze gedachte; een borstelige, ongecultiveerde baard verbergt het onderste deel van dit masker waar de schaduw van de sterke superciliaire bogen de diepe banen waar niets schijnt in eeuwige duisternis dompelt...

Rechts van deze ellendeling, iets voor hem, zit een andere oude man wiens hoofd hoger is en wiens ascetische, uitgemergelde gezicht meer holle kassen heeft, als twee wonden. Een overvloedige baard is teruggetrokken naar zijn linkerschouder, zijn neusgaten zuigen gretig lucht en ruimte naar binnen. Ook hij is bedekt met een restant burnous dat zijn rechterschouder kaal laat; met zijn linkerhand grijpt hij de rand van de mantel van het kind dat hem begeleidt.

Achter deze oude man staat een vierde figuur, nog jong, maar wiens masker een pijnlijke tegenstelling vormt met de anderen. De ogen zijn dof, met gedoofde reflecties, maar koppig gericht op de zonnige verte. Onder de koppige neus en de geschoren lip zit een dunne mond waarin we de ironische schittering van een regelmatig gebit zien. Het hoofd, gehuld in de stof van het gewaad, lijkt levendiger, droeviger in de schaduw van de plooien die het dunne gezicht omlijnen. Haar vervallen, gescheurde mantel leunt naar links op de rug, maakt brede onderbrekingen en gaat harmonieus op in de jurk van de bedelaar naast haar.

Willem Vandenameele