Romp van de Molen van Stene met molenaarswoning

De Molen van Stene of Plaatsemolen, een bakstenen bergmolen (of beltmolen), verving in 1852 een staakmolen.

De romp is achterin gelegen achter de molenaarswoning uit de tweede helft van de 19de eeuw, nu een herberg (Stenedorpstraat nummer 4). 

In 1852 bouwde François Cornelius Vandenbussche, molenaar uit Stene, deze stenen bergmolen. Hij verving een houten staakmolen die tot 1584 terugging en tijdens het beleg van Oostende (1601-1604) een rol als uitkijkpost zou hebben gespeeld. In 1878 was de molen -"construit en briques, bien situé près du centre du village” - uitgerust met “trois paires de meules".

De aanvankelijke korenmolen evolueerde naar een gecombineerde koren- en oliewindmolen. Sinds het afkraken van een wiek bij een storm in 1927 werd de molen aangedreven door een stookoliemotor in een motorkot dat tegen de romp aangebouwd werd (met minstens gedeeltelijke afgraving van de molenberg). De pomp tegen dit gebouw voorzag water voor de afkoeling van de stookoliemotor.

Nog voor de Tweede Wereldoorlog raakte ook de mechanische maalderij in onbruik. In 1978 werd het gebouw aangekocht door de Stad Oostende. Een maalvaardige restauratie bleef in de planfase steken, enkel in 1982 werden de pletstenen van de olieslagerij op de begane grond, die bij de molen waren ingegraven, opnieuw blootgelegd. In 1988-1990 werd de molenromp gerestaureerd.

Binnenin zijn nog de koningsspil, diverse wielen en de aandrijving van de haverpletter te zien.

Willem Vandenameele