De molen Van Houdt of wat er nog van rest

De molen kent geen eeuwenoude geschiedenis maar werd in 1878 gebouwd door Frans Van Houdt-Veugelen, landbouwer in Scherpenheuvel. Wel waren de de kap en het binnenwerk afkomstig van een oudere molen uit de buurt van Brussel. Deze ronde stenen molen van het type bovenkruier, waarbij alleen de kap met het wiekenkruis horizontaal gedraaid werd voor een optimale windvang. Omdat we rond de romp geen sporen van een stelling zien, was dit een grondzeiler. Bij een grondzeiler raken de wieken haast het maaiveld en gebeurt het aanbrengen van het zeil vanop de grond. Dit in tegenstelling tot een stellingmolen waarbij het opzeilen en het in de wind kruien van de molenkap vanop een verhoogde stelling rond de molen gebeurt. Dergelijke constructie is mogelijk wanneer de molen in een omgeving staat die geen obstakels heeft die de wind tegenhoudt. Grondzeilers zijn daarom ook vrij lage molens.

In het begin fungeerde de molen uitsluitend als korenmolen. In 1933 kwam de molen in handen van de familie Zeeuws. Om niet meer afhankelijk te zijn van windenergie werd in 1955 een dieselmotor geïnstalleerd. Tegelijkertijd werd het wiekenkruis verwijderd. Op dat moment waren er drie koppels maalstenen: twee om graan te malen en een om lijnzaadkoeken te breken.

Lijnkoek, lijnzaadkoek of oliekoek is het overblijfsel van lijnzaad nadat de lijnzaadolie er in een oliemolen uitgeperst is. Het materiaal komt als platte, langwerpige koeken uit een traditionele pers. De gemalen lijnkoeken worden in water gedrenkt en dienen als krachtvoer voor rundvee. Maar voor jonge dieren waarvan het gebit nog niet is ontwikkeld is het nodig dat de de koeken worden gebroken.

In 1998 werd de molen getroffen door brand en werd ook het binnenwerk vernield. Wat restte was een lege romp

Jan Rymenams