Brakel en Vloesberg taalgrensroute W 14.3 km

Voor deze wandeling baseerden we ons op de Pasarwandeling Brakel en Vloesberg taalgrensroute. Omdat deze (op zich mooie) wandeling naar onze smaak toch nog veel kilometers paadjes ongebruikt liet pasten we ze zogoed mogeiijk aan aan de wensen van de iets avontuurlijkere "woudloper". We deden deze wandeling midden augustus op een mooie zonnige dag, maar de weken er voor had het vaak en veel geregend en daardoor waren hier en daar de paden nogal modderig (vooral een aantal echte bospaadjes). Hierdoor en ook door het reliëf (de wandeling verloopt tussen de hoogtelijnen van 60 m en 140 m) is deze wandeling niet geschikt voor rolstoelen en kinderwagens: sportieve mountainbikers met voldoende technische "skills" kunnen grote delen van de route zeker volgen, maar misschien is dit niet overal toegelaten (meer opzoekwerk daarvoor nodig).

We starten de wandeling aan de Sint-Jozefskerk op het kleine dorpspleintje van Everbeek Boven: hier is parkeergelegenheid en ook een dorpskafeetje (niet open op de dag van onze wandeling). We duiken direct een kerkwegel in die ons voorbij het kleine kerkhof voert en langs maisvelden (jammer genoeg steeds meer opduikend in Vlaanderen). In het eerste stuk van de wandeling volgen we nog een paar (rustige) gebaande wegen, maar verder worden dit vooral onverharde paden langs weiden en bossen. Deze vormen hier onder de overkoepelende naam van Everbeekse Bossen nog een groot boscomplex met daarin onder meer het Trimpontbos (waarin de Terkleppebeek zorgt voor een aantal zeer modderige stukken pad), het Livierenbos/Bois de la Louvière en Hayesbos met de Verrebeek die een mooi kronkelend verloop kent, en het Steenbergbos. Zoals veel plaatsnamen (Route du Paradis, Bois de la Louvière, ...) al laten vermoeden wandelen we hier gedeeltelijk op en langs de taalgrens. In het Livierenbos zelf loopt een grote brede "autostrade" dwars door het bos: omdat dit niet erg uitdagend is, volgden wij een paar aftakkingen en kronkelpaadjes die andere delen van het bos verkennen. Omdat dit bos grotendeels een beukenbos is met weinig ondergroei, is het nergens moeilijk om het pad te volgen, en op de schaarse plaatsen waar het pad wat minder goed zichtbaar is zorgt een dosis woudlopersinstinct er voor dat je nergens de weg echt kwijt geraakt. Tijdens de wandeling komen we ook nog regelmatig kapelletjes tegen (onder meer de Kruiskapel en ook nog een mooi boskapelletje, de kapel van O.L.V. van Halle).

Nog even een slotopmerking over het aantal hoogtemeters: bij de algemene route-informatie staan er een goeie 130 hoogtemeters vermeld: onze GPS vermeldde bijna 300 hoogtemeters (wat dichter bij de werkelijkheid zal aansluiten)....