Brussel-Leuven: Terkamerenbos, Zoniënwoud, WK Gravel 2024

Fe-no-me-nale gravelexplosie tussen Brussel en Leuven. En ja, dat zeg ik na een buitenaards mooie graveltocht door het Zwitserse Juragebergte. Elke streek heeft zijn unieke kenmerken. En elke rechtgeaarde Vlaamse gravelrijder wéét dat het Zoniënwoud, Park van Tervuren, het Dijleland en Heverleebos/Meerdaalwoud echte gravelspeeltuinen zijn. Het is géén toeval dat het EK én BK én WK gravel in en rond de Brabantse Wouden plaatsvonden/zullen plaatsvinden.

Deze route is een heerlijke ontsnapping van 50km (stukje langs de Leuvens Vaart niet meegerekend), na een werkdag, tussen Brussel en Leuven.

🚴‍♂️BRUSSEL-ZUID TOT GROENENDAAL: Terkamerenbos, stukje Zoniënwoud en een stuk van de zogenaamde ‘Groene Wandeling’ (een soort groene ring rond Brussel door parken, natuurgebieden en beschermde landschappen). Brussel, dat zijn pittige hellingen. Constant op en af, en soms steile hellingen. Bijna allemaal op grind en ruwere keien in het bos. Een puur racegevoel.

🚴‍♂️GROENENDAAL TOT LEUVEN: over een stuk van het parcours van het WK Gravel 2024, dat op 5 en 6 oktober doorgaat met start in Halle en aankomst in Leuven. Verdict over dit stukje van de route: wooooooooooooow! Eén lange, perfecte gravelflow. Een wild bobsleetraject. Steile hellingen en steile afdalingen die elkaar zo snel opvolgen dat je aan 40km/u per naar beneden vliegt en na een paar seconden aan 10km/u recht in de trappers zit te duwen. Dit zal tijdens de koers enorm verraderlijk zijn en zwaar doorwegen. Als je op die eindeloos talrijke steile hellinkjes te veel cartouches verspeelt, dan is het afgelopen. In het Zoniënwoud neemt de route dan de Kapucijnendreef als afdaling. Wow, iedereen die de Kapucijnendreef kent, weet: als afdaling is dat racen tot en met. Hier neemt het WK gravel trouwens een stukje van het parcours van het EK Gravel en Grit! Meerdaalwoud in omgekeerde richting. Voelt echt heerlijk aan. Na Zoniënwoud en Park van Tervuren duik je in de idyllische golvende open landschappen van het Dijleland. ‘Wauw, dit is ook écht wel prachtig’, dacht ik, Zwitserland indachtig.

🤔Nog iets over verschillen (of niet?) tussen gouden ervaringen en zilveren ervaringen: in de magistrale Jurabergen reed ik met een BMC URS van 12.000 euro. Hier, thuis, crosste ik met min eigen TREK Checkpoint SL6 die één derde van die prijs waard is. Dat is nog 4000 euro, niet niks. Mijn gevoel? Ja, de BMC URS is een zotte machine. Suspensiesysteem in stuur en zadel, licht carbon, enorm gevoel van stabiliteit en controle, vlot elektronisch schakelsysteem, topwielen,… Maar met een fiets die een derde minder kost, had ik min of meer hetzelfde gevoel. De TREK heeft ook een suspensiesysteem in zadel, biedt ook een gevoel van stabiliteit en controle, heeft ook vlot elektronisch schakelsysteem,… Maar weegt ietsje zwaarder en er staan geen absolute topwielen op. Ik tast op dit moment een beetje in het duister over wat precies dat prijsverschil van 8000 euro (!!) verantwoordt.